പ്രണയമേ.... ഞാനും

പ്രണയമേ.... നിന്റെ മോഹങ്ങളെന്നെ
സ്വപ്നാടകയാക്കി....

നിന്റെ മൌനം എന്നെയോ
എകാന്തതടവിലാക്കി....

മാധുര്യമേറും നിന്റെ ഈ പുഞ്ചിരി
എന്നിലെ കാമനകളുണര്‍ത്തുന്നു...

നിന്നിലെ കേവലഭാവഭേദങ്ങള്‍ എന്നിലും
പ്രതിഫലിക്കുന്നു...

നിന്നെ അറിയാന്‍... നിന്നില്‍ ചേരാന്‍....
ഞാനിന്നേറെ കൊതിച്ചീടുന്നു

മരണമൊഴി

ഇനി ഏറെ നേരമില്ലെന്നുടെ ജീവിത-

ഘടികാര ചക്രം നിലച്ചിടുവാന്‍,

ഈ നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിലെന്‍ മാറാപ്പില്‍

ശിഥിലബന്ധങ്ങള്‍ തന്‍ മുറിപ്പാടു മാത്രം

ചിതലരിച്ചെന്നുടെ മോഹങ്ങളൊക്കെയും

മറവിയാം മറയിലൊതുക്കി വെച്ചു

ഇനിയെത്ര നേരമെന്നാലും മനസ്സില്‍ ഞാന്‍

വിടചൊല്ലി മുന്നേ അകന്നിരുന്നു

ഒന്നുമിനിയില്ലെനിക്കീ ജീവയാത്രയില്‍

നേടുവാനും ത്യജിച്ചീടുവാനും

ഇനിയല്പനേരം എനിക്കെന്തിനോ

ഈ ശാന്തിതന്‍ തീരത്തലഞ്ഞീടുവാന്‍

ബലിതര്‍പ്പണം ചെയ്തു ഈറനുടുത്തു ഞാന്‍

ഭൂമിതന്‍ ഗര്‍ഭത്തില്‍ മയങ്ങിടട്ടെ

നഷ്ട്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍

നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍‍ടെ ഭാരവും പേറി ഞാന്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെ നേരമായി. എങ്ങോട്ടു പോകണമെന്നോ, എവിടെ എത്തിയെന്നോ എനിക്കറിയില്ല. ഒന്നു മാത്രം അറിയാം. ഞാന്‍ ആരുടെ കാലടികള്‍ പിന്തുടര്‍ന്നോ... ഇപ്പൊള്‍ എന്നെ നയിക്കാന്‍ ആ കാലടികള്‍ ഇല്ല. ഈ യാത്രയില്‍ എവിടെയോ വെച്ച് ഞാന്‍ ഏകയായി. കൂരിരുട്ട് നിറഞ്ഞ വഴികള്‍ പിന്നിട്ടു ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തി. എന്തിനാണ് ഞാന്‍ ഈ യാത്ര തുടങ്ങിയത്????? ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വപ്ന ലോകത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര ആയിരുന്നു ഇത്. സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സും അതില്‍ നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി ഞാന്‍ ഈ യാത്ര തുടങ്ങി. പക്ഷെ..... ഇപ്പോള്‍ നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളും നിരാശയും മാത്രം. എങ്കിലും ഞാ‍ന്‍ നടക്കുകയാണ്. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിരി വെട്ടമെങ്കിലും തെളിയും എന്ന സ്വപ്നവുമായി...............