രണ്ടു മുഖങ്ങള്‍

ഇതും ദുബായില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു മുഖം. ഇതില്‍ രണ്ട് മുഖങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ കൂടി ഒന്നിനെ പ്രസക്തമാക്കുന്നത് അതിന്റെ അഭംഗിയാണ്. പുറമെയുള്ള അഭംഗിയല്ല... ചിന്താരീതിയുടെ.

ഇത്തവണ വേദി ദുബായ് ഗതാഗതവകുപ്പിന്റെ ബസ്സാണ്. അന്നും ഇന്നും ഇവിടെയുള്ള ബസ്സില്‍ മുന്നില്‍നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ നിരയില്‍ മറ്റു സീറ്റുകളേക്കാള്‍ ഉയരത്തിലുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. അതിന് പ്രത്യേകിച്ച് കാരണമൊന്നുമില്ല. അങ്ങനെ അന്നും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ആ സീറ്റില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ഗതാഗതക്കുരുക്കൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എത്തണമെങ്കില്‍ കുറച്ചധികം സമയമെടുക്കും. ഇനിയുള്ള എന്റെ സമയം കാഴ്ചകള്‍ക്കും ചിന്തകള്‍ക്കുമുള്ളതാണ്.

അങ്ങനെ എന്തോ ചിന്തിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ആണ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ കയറുന്നത്. സാരിയാണ് വേഷം. അതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എനിക്ക് പെട്ടെന്നു എന്റെ അമ്മയെയാണ് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. അവര്‍ക്ക് ഒരു നാല്‍പ്പത്- നാല്പത്തിയഞ്ചിനടുത്ത് പ്രായം വരും. നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം. എന്റെ ചിന്ത വിമാനം കയറി. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പണചിലവില്ല്ലാതെ നാട്ടിലേക്കെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കഥാനായികയുടെ വരവായി. ചുരിദാറാണ് വേഷം. പ്രായം അന്‍പതില്‍ കുറയില്ല. പ്രായത്തിന് ഒരുതരത്തിലും യോജിക്കാത്ത വേഷവിധാനങ്ങള്‍. ചുണ്ടില്‍ ചായം, ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയ മുടി... അങ്ങനെ ആവശ്യത്തിലധികം കോപ്രായങ്ങള്‍ കാണിച്ചിട്ടുണ്ട് കക്ഷി. പക്ഷെ ഇതൊക്കെ കൂടി ആയപ്പോള്‍ പ്രായം എടുത്തുകാണിക്കുന്ന പോലെ ആ‍യി എന്നു മാത്രം.

വന്നിരുന്നത് സാരിയുടുത്തിരിക്കുന്ന പാവം ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത്. ഇരുന്നപാടെ ആ ബസ്സില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ സംസാരം തുടങ്ങി. മലയാളി തന്നെ. സന്തോഷം!!! പരിചയപ്പെടല്‍ ആ‍ണ് നടക്കുന്നത്. മനപ്പൂര്‍വ്വം ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നിട്ടുകൂടി എല്ലാം ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രഭാഷണം അത്രയ്ക്കു വ്യക്തം. സാരി- ചേച്ചി സ്വരം താഴ്ത്തിയാണ് പറയുന്നതെങ്കില്‍ കൂടി തൊട്ട് പുറകില്‍ ഇരിക്കുന്നതിനാല്‍ എനിക്കു നന്നായി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

രണ്ടുപേരും പ്രവാസികളിലെഅടിസ്ഥാന വര്‍ഗ്ഗം. വീട്ടുജോലിക്കാര്‍. ജോലിയുടെയും യാത്രയുടെയും ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. നല്ലത് തന്നെ....ആരുമല്ലെങ്കിലും പറയാന്‍ അവര്‍ക്ക് പൊതുവായ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലൊ. ബസ്സിലെ യാത്രയില്‍ ഇത്തരം ചങ്ങാത്തങ്ങള്‍ നല്ലതാണ് ഒരു പരിധി വരെ.

സംസാരം തുടരുകയാണ്. കേട്ടതില്‍ നിന്ന്... സാരി ചേച്ചി വന്നിട്ട് മൂന്നു മാസങ്ങളെ ആയിട്ടുള്ളു. ആദ്യത്തെ വരവാണ്. നാട്ടില്‍ നിന്ന് കടവും മേടിച്ച് ജീവിതം പച്ചപിടിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന സാധാരണ പ്രവാസി. നാട്ടില്‍ ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളും. ഭര്‍ത്താവ് നല്ലവനെങ്കിലും വരുമാനം കുറവാണ്. പണമില്ലാത്തതിനാല്‍ വീടുപണി പകുതി ആയപ്പോള്‍ നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു. ഇനിയെല്ലാം ശരിയാക്കണം. മകളെ കല്യാണം ചെയ്തയക്കണം. മകനെ എങ്ങനെ എങ്കിലും ഇവിടെ കൊണ്ടുവരണം. ഇതിനൊക്കെ മുന്‍പ് കടങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കണം. പിന്നെ നാട്ടില്‍ പോയി മനസ്സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കണം. ഏതൊരു പ്രവാസിയുടെയും സ്വപ്നങ്ങള്‍.

അടുത്തത് ചുരിദാര്‍ ചേച്ചിയുടെ വിവരണമാണ്. വന്നിട്ട് അഞ്ചുവര്‍ഷത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ആയി. ഇതിനിടയില്‍ പലതവണ പോയി വന്നു. പ്രസവാനന്തര ശുശ്രൂഷയില്‍ അഗ്രഗണ്യയാണ്. അതിലാണ് ഇപ്പോള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൂടെ ഇപ്പോള്‍ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന വീടിനെ കുറിച്ചും വീട്ടുകാരെ കുറിച്ചും കുറച്ച് പരദൂഷണവും. രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ച മുന്‍പു മാത്രം ജനിച്ച ആ കുഞ്ഞ് എപ്പോഴും കരയുന്നു പോലും... (എങ്ങനെ കരയാതിരിക്കും? ഈ തിരുമുഖം അല്ലെ എന്നും കാണുന്നത്...അതിനു പോലും സഹിച്ചു കാണില്ല.)

ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത് ഇതൊന്നും കേട്ടല്ല. സാരി- ചേച്ചിയോട് ചുരിദാര്‍ ചേച്ചി ഒരു ചോദ്യം. ആദ്യം കേട്ടാല്‍ തികച്ചും നിര്‍ദ്ദോഷകരമായ ചോദ്യം. “ആരുടെ കൂടെയാ താമസിക്കുന്നത്?” ...സാരി- ചേച്ചി ഉത്തരം പറഞ്ഞു... “കുറച്ചു കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ; ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് ഒരു മുറിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്”

ഉടനെ അടുത്ത ചോദ്യം... “അതല്ല; ഇപ്പോ ആരുടെ കൂടെയാണ് കൂടിയിരിക്കുന്നതെന്ന്....?” സാരി ചേച്ചിയും കൂടെ ഞാനും ഒരുമിച്ചൊന്ന് ഞെട്ടി...

ചുരി- ചേച്ചി: “മനസ്സിലായില്ല അല്ലെ? ഇവിടിതൊക്കെ പതിവാ... ( ഏതൊക്കെ???ആര്‍ക്കറിയാം.) ഞാന്‍ തന്നെ ഈ അഞ്ചുവര്‍ഷമായി രണ്ടു പേരുടെ കൂടെയായിരുന്നു താമസിച്ചത്. ആദ്യം അവധി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേക്കും ആദ്യം താമസിച്ചയാളിന്റെ കൂടെ വേരൊരുത്തി താമസമായി. ഞാന്‍ പിന്നെ അടുത്തയാളെ നോക്കി. അല്ല പിന്നെ; ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം? ഇപ്പോള്‍ ഉള്ളയാളും ഞാനും ഒരുമിച്ചാ അവധിക്കു പോകുന്നത്. ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല. ശമ്പളം കയ്യിലിരിക്കും. ചെലവെല്ലാം അയാളു നോക്കിക്കോളും.... അല്ലാ വന്നിട്ട് മൂന്ന് മാസമായില്ലേ? ഇതൊന്നും വേണ്ടെ? ചെറുപ്പമല്ലെ? (ആരാണോ ചെറുപ്പം?) ആളെ വേണൊ? പറഞ്ഞാല്‍ മതി, ഫോണ്‍ നമ്പറും തന്നേക്ക്”

സാരി ചേച്ചി: “ എനിക്കൊന്നും വേണ്ട. എങ്ങനെ എങ്കിലും കടം തീര്‍ത്ത് നാടു പറ്റിയാല്‍ മതി. ജീവിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ജീവിച്ചതാ... അതു മതി.... ഞാന്‍ ഇറങ്ങുവാ” ഇതും പറഞ്ഞ് സാരി ചേച്ചി അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി ഒരു പോക്ക്. ഞാന്‍ അവരെ മനസ്സാ ഒന്ന് അഭിനന്ദിച്ചു. ഈ പ്രലോഭനത്തില്‍ വീണില്ലല്ലൊ. “നല്ല ഒരു അമ്മ” ...ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി.

ഞാന്‍ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. എനിക്കിറങ്ങാന്‍ ഉള്ള സ്ഥലം ആയിട്ടില്ല. വെറുതെ ഒന്നു ചുരി- ചേച്ചിയെ നോക്കി. എവിടെയോ നോക്കിയിരുന്ന അവര്‍ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. എന്റെ അടുത്തേക്കുള്ള വരവാണ്. ഞാന്‍ ഇരുന്നു...ഒന്നും അറിയാത്തവളെ പോലെ... ഞാന്‍ ഈ നാട്ടുകാരിയേ അല്ലെന്ന മട്ടില്‍.

പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത് മറ്റൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളെ കുറിച്ച്. പ്രവാസിയുടെ ദു:ഖസത്യത്തെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്ന മറ്റൊരു നഗ്നസത്യത്തെ കുറിച്ച്.....