നദിയുടെ വിലാപം

അറിയുന്നില്ലാരുമെന്‍ ശിഥില മനസ്സിനെ
നിശബ്ദമൊഴുകവേ തിരതല്ലുമോളങ്ങളെ
വികാരവിക്ഷുബ്ധമാകുമെന്നുള്ളിലെ ചുഴികളെ
ഒഴുകുമൊരു നദിയാകുമെന്‍ തപ്തവികാരങ്ങളെ
എന്നെയുള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടയാഴിയെങ്ങോ ദൂരെ
പിടയുമൊരു മനസ്സുമായ് കരയോട് കേഴുന്നു
ഒരുനോക്കു കാണുവാനവനില്‍ ചേരുവാന്‍
ദ്രുതവേഗമൊഴുകുന്നു ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടുന്നു
ആഴി തേടിയൊഴുകുമീ വീഥിതന്‍ പാപങ്ങള്‍
ഒക്കെയും ഞാനെന്റെ ചുമലിലായ് പേറുന്നു
കര്‍മ്മത്തില്‍ പ്രീതരാം ആത്മാക്കള്‍ക്കൊപ്പമാ‍യ്
ജീര്‍ണ്ണിച്ചു തീരുമീയനാഥ ശവങ്ങളും
വിഷലിപ്തമാകുമൊരു മാലിന്യവാഹിയായ്
ജീവനുകളേറെയെടുത്തോരു ദാ‍ഹിയായ്
തീരാത്ത ശാപങ്ങളാത്മാവില്‍ ചേരവേ
പുനര്‍ജന്മമില്ലാത്ത പാപിയായ് തീരുന്നു
നിതാന്തമായൊഴുകുന്ന ശാന്തതയ്ക്കിടയിലായ്
എന്‍ കാലിനെ തളയ്ക്കുന്ന ചങ്ങലക്കെട്ടുകള്‍
വ്യഭിചരിച്ചെന്നുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ പേറുന്ന
ജീവനാം മണ്ണിനെ കവര്‍ന്നെടുത്തീടുന്നു
ലക്ഷ്യത്തില്‍ ചേരാതെ മൃത്യുവെ പുല്‍കുന്ന
ശാപജന്മത്തിന്നൊടുക്കമായ് തീരുന്നു
മാതാവിന്‍ കാരുണ്യമാര്‍ത്തൊരെന്‍ മനസ്സിനെ
കോപാഗ്നി ചിന്തുന്ന ദ്രോഹിയായ് മാറ്റുന്നു
അറിയുന്നില്ലാരുമീ തിന്മതന്‍ ചെയ്തികള്‍
അറിയാതെയെല്ലാമൊടുങ്ങട്ടെയീ വിധം