സമസ്യ

എന്റെ പുതിയ ബ്ലോഗ്

2011-05-26T15:06:00.001+04:00

എന്റെ പുതിയ ബ്ലോഗിലേയ്ക്ക് പഴയതും പുതിയതുമായ എല്ലാ പോസ്റ്റും മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ലിങ്ക് താഴെ കാണുംവിധമാണ്

http://www.sharusmind.blogspot.com/

വായിക്കുമല്ലോ.....നന്ദി

ഷാരു

നനഞ്ഞത്

2010-08-10T14:35:00.003+04:00

നനഞ്ഞുകത്തുന്ന വിറകുപോലെ മനസ്സ്
പുകഞ്ഞും നീറ്റിയും ഇടയ്ക്ക്
അടക്കത്തിൽ ചില പൊട്ടലും ചീറ്റലും...
കണ്ണീരുവീണ് ആത്മാവടക്കം നനഞ്ഞതിനാലാകുമോ
പ്രണയത്തിന്റെ പൊൻ‌വെയിൽ തട്ടിയിട്ടും
നനവുമാറാതെയിങ്ങനെ??

.

എന്റെ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷം....

2009-11-03T12:37:00.002+04:00

ആദ്യമായിട്ടാണ് ഏതെങ്കിലും ഒരു അച്ചടി മാധ്യമത്തിൽ ഞാനെഴുതിയത് പ്രസിദ്ധീകരിയ്ക്കുന്നത്. ആ സന്തോഷം നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെയ്ക്കുന്നു.

.

പുനർജന്മം

2009-05-14T15:21:00.005+04:00

ഇനിയുള്ള ജന്മമൊരു പ്രകാശത്തുണ്ടായി പിറക്കണം
ഏതോ ഇരുട്ടുമുറിയിലെ ഇടുങ്ങിയ പഴുതിലൂടൊഴുകി
ചിന്നിച്ചിതറാതെ ഒരൊറ്റബിന്ദുവിൽ പൊഴിഞ്ഞൊതുങ്ങി-
യതിൽ തന്നെ ജന്മമൊടുങ്ങുംവരേയുമങ്ങനെ...

അല്ലെങ്കിലുണങ്ങിവരണ്ട മണ്ണിൽ വീണൊരു മഴത്തുള്ളി;
ആത്മാവിന്റെ ദാഹത്തിലേയ്ക്കൊലിച്ചിറങ്ങുന്നമാത്രയിൽ,
ഒരുനുള്ളുമണ്ണിനെ പുണർന്നില്ലാതെയാകുമ്പോഴും,
ബാക്കിയാവുന്നൊരു നനവിന്റെ ചെറുകണിക.

സഫലമാകാത്തൊരു ജന്മത്തിന്റെയൊടുക്കം,
നീറിയില്ലാതാകുമ്പോഴും ബാക്കിയാകുന്ന മോഹച്ചിന്തുപോലെ
ഞാനുമുണ്ടാകുമെന്നും; മരണത്തിനൊടുക്കമെത്തുന്ന-
മഴയിലോ വെയിലിലോ... പിറവിതേടുന്നൊരു ഭ്രൂണമായ്

പരീക്ഷകള്‍

2008-08-27T13:14:00.000+04:00

ഞാനിപ്പോഴും സ്വപ്നം കാണാറുണ്ട്
പഠിക്കാതെയെഴുതുന്ന പരീക്ഷകളും
ഉത്തരങ്ങളില്ലാത്ത വെള്ളക്കടലാസും
എഴുതിയിട്ടും തെളിയാത്ത പേനകളും

സ്വപ്നത്തിലും തോല്‍‌വിയെ ചിന്തിച്ച്
വിളറി വിയര്‍ത്ത് പരവശയാകാറുണ്ട്
ഭയം വേരിറങ്ങിയ മനസ്സുണരുമ്പോള്‍
സ്വപ്നമെന്നറിഞ്ഞാശ്വസിക്കാറുമുണ്ട്

എന്നാലുണര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സില്‍-
കുറേ ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളുണ്ടാകും
ആ പരീക്ഷയില്‍ പതറിപ്പായുന്ന മനസ്സ്
ഭയത്തിന്റെ ചൂടില്‍ ചുരുങ്ങിചെറുതാകാറുണ്ട്

മനസ്സിന്റെ പിടിയിലൊതുങ്ങാത്ത സമസ്യകള്‍-
പൂരിതമാകുന്നത് കല്ലറ‌കള്‍ക്കുള്ളില്‍ വെച്ചാകും
അതല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഉത്തരമില്ലാത്ത-
ചോദ്യങ്ങളായി ജന്മങ്ങളൊടുങ്ങില്ലായിരുന്നു

.

പിണക്കം

2008-08-10T13:13:00.000+04:00

അവനിന്നു വിഷയം,
ഞാനിട്ട കറുത്ത കുപ്പായത്തിന്റെ
സുതാര്യമായ കൈകളായിരുന്നു.
ഇനി ഇതിടേണ്ടെന്നതിലെ ശകാരം
മനസ്സില്‍ പെറ്റുപെരുകി.

ഞാനവനുമാത്രമെന്ന അവകാശം
വാക്കുകളിലൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്
കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് പരിഭവിക്കാന്‍‍
മനസ്സേറെ തിടുക്കം കൂട്ടി.

സ്നേഹക്കുറവിന്റെ കള്ളക്കണക്കുനിരത്തി
പരാതികളുടെ അക്ഷയപാത്രമായി.
കരഞ്ഞും കലഹിച്ചുമവന്റെ ദിവസം
സ്വന്തമാക്കിയെന്ന് തൃപ്തിപ്പെട്ടു.

ഒരു മുത്തമുതിര്‍ത്ത ചൂടില്‍
പിണക്കത്തിന്റെ മഞ്ഞുമല
ഉരുകിയൊലിച്ചില്ലാതാകവേ
നൊമ്പരപ്പെട്ടതെന്തിനെന്നറിയാതെ
പരിഭവക്കൂടിനെ അടച്ചുവെച്ചു

ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെട്ടുവാങ്ങിയ കുപ്പായം
വെറുപ്പോടെ ദൂരെയെറിയുമ്പോള്‍
എന്തിനാവും എന്റെ ചുണ്ടില്‍
ഒരു കള്ളച്ചിരി പടര്‍ന്നത്?

.

അവള്‍‌ യാത്രയായി.....

2008-07-27T09:22:00.000+04:00

അവള്‍‌ യാത്രയായി, ദു:ഖങ്ങളില്ലാത്ത; യാതനകളില്ലാത്ത ലോകത്തേയ്ക്ക്

ഇവിടെ ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍‌ അവളെക്കുറിച്ചെഴുതിയിരുന്നു; എന്നെങ്കിലും അവള്‍ ഞങ്ങളുടെ ചങ്ങാത്തിക്കൂട്ടത്തിലേയ്ക്ക് തിരികെപറന്ന് വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ എന്റെ ബൂലോക ചങ്ങാതിമാരോട് പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ പ്രതീക്ഷകളൊക്കെയും വ്യര്‍ത്ഥമാക്കിക്കൊണ്ട് അവള്‍ മരണത്തിന്റെ ലോകത്തേയ്ക്ക് പറന്നകന്നു.

കപടസ്നേഹത്തിന്റെ വലയിലകപ്പെട്ടവള്‍ ആരെ തോല്‍പ്പിക്കാനാകും മരണത്തെകൂട്ടുപിടിച്ചത്? പക്ഷെ മരണം പോലും അന്നവള്‍ക്ക് കൂട്ടുനിന്നില്ല. മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയിലെ നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍ അവള്‍ തള്ളി നീക്കിയത് യൌവ്വനത്തിന്റെ വിലപ്പെട്ട അഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍. ഒടുവില്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും ബന്ധുക്കള്‍ക്കും ചങ്ങാതിമാര്‍ക്കും ഒരിക്കലും തീരാത്ത നൊമ്പരം സമ്മാനിച്ച് അവള്‍ ജീവിതത്തില്‍നിന്ന് പടിയിറങ്ങി. ഇരുപത്തിയേഴുവര്‍ഷത്തെ ആ ജീവിതം, അതിലെ കളിയും ചിരിയും കണ്ണീരുമെല്ലാം ഒരു കോളം വാര്‍ത്തയിലും കുസൃതിച്ചിരിയോടെ നില്‍ക്കുന്ന ചിത്രത്തിലും പ്രീയപ്പെട്ടവരുടെ മനസ്സിലും മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നു.

പ്രീയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരീ, നീ ഇനി ഇല്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ ഇപ്പോഴും കഴിയുന്നില്ല. നിനക്കായ് രണ്ടുതുള്ളി കണ്ണീര്‍ പൊഴിക്കാന്‍‌ പോലും ഇന്നെനിയ്ക്കാവുന്നില്ല. പകരം ആഴമേറിയ ഭീതിതമായ ഒരു മൌനം മനസ്സില്‍ കൂടുകെട്ടുന്നു. നിന്റെ വിയോഗം സൃഷ്ടിച്ച നഷ്ടത്തോളം തന്നെ ആഴമേറിയത്..... എപ്പോഴും പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് വാചാലമാകുന്ന എന്റെ തൂലികയും ഇന്ന് മൌനിയാകുന്നു. അതിനാല്‍ ആരോ എന്നോ എഴുതിയ ഈ വാചകം ഞാനിവിടെ കൂട്ടുച്ചേര്‍ക്കുന്നു. പ്രണയിക്കുന്ന എല്ലാ മനസ്സുകള്‍ക്കും ഒരു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ പോലെ........

“Don't let someone become a priority in your life,when you are just an option in their life..... Relationships work best when they are balanced.”

എന്റെ വരികളില്‍ നീ വായിക്കുന്നത്.......

2008-07-22T10:03:00.000+04:00

എന്റെ വരികളില്‍‌ നീ വായിക്കുന്നതെന്താണ്?

കാണുന്നത് അടുക്കിവെച്ച അക്ഷരങ്ങളെങ്കിലും

വായിക്കപ്പെടുന്നത് തുറന്നുവെച്ചയെന്റെ മനസ്സല്ലേ?

അക്ഷരങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന

നനുത്ത മഞ്ഞ് നീ കാണുന്നില്ലേ?

അത് നിന്നെ പൊതിയുന്ന എന്റെ സ്നേഹമാണ്.

വാക്കുകളിലെ നനവ് നീ തൊട്ടറിയുന്നുണ്ടോ?

അത് ഞാന്‍ പൊഴിച്ച കണ്ണുനീരിന്റെ

ഇനിയുമുണങ്ങാത്ത ചാലുകളാണ്

വരികള്‍ക്കിടയിലൊളിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നയകലം;

മൌനത്തിന്റെ കൂടിനുള്ളില്‍‌ ഞാനൊളിപ്പിച്ച

പ്രണയത്തിന്റെ മഴക്കാലമാണ്.

അതിലെ സൂര്യനും നിലാവും താരകങ്ങളും

നിന്നെ കാണുന്ന എന്റെ മിഴികള്‍ പോലെ

നിനക്കായ് മാത്രം പ്രകാശിതമാകും.

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെയലകളും ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടും

പറഞ്ഞാല്‍ തീരാത്ത പരിഭവങ്ങളുടെ ശോണിമയും

നിനക്കായ് മാത്രം പകുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

നീയറിയുന്നില്ലേ; അറിയാതിരിക്കാന്‍‌ നിനക്കാവില്ല;

ഇതൊക്കെയും നീ മാത്രമറിയുന്ന

എന്റെ ആത്മാവിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങളാണ്.

അസത്യം ജനിച്ചപ്പോള്‍ മരിച്ചത്.......

2008-07-16T15:47:00.001+04:00

തുളുമ്പി വീഴാന്‍‌ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു

അനുസരണയില്ലാത്ത വാക്കുകള്‍

താഴെ വീണ് ചിതറും മുന്‍പ് മനസ്സെന്ന-

മൂശയിലിട്ടുരുക്കി പതം വരുത്തി മിനുക്കി

വെളുത്ത താളില്‍‌ അടുക്കിയും തിരിച്ചും

ക്രമംതെറ്റാതെ നിരത്തിവെച്ചു

അര്‍ത്ഥപൂര്‍‌ണ്ണമായ ആശയസമ്പന്നതയില്‍‌

ചിരിയും ചിന്തയും ചോദ്യങ്ങളും സമന്വയിച്ചു;

സത്യത്തിന്റെ മൂര്‍ച്ചയേറിയ വാക്കുകളാല്‍

കവിയുടെ കയ്യിലും മനസ്സിലും രക്തം കിനിഞ്ഞു

ഒഴുകിയിറങ്ങിയ രക്തത്തുള്ളികളില്‍‌

വരികള്‍‌ ശാക്തീകരിക്കപ്പെട്ടു

ഉപാധികളിലുടക്കിയ മനസ്സില്‍ നിന്ന്

അസത്യം അവിഹിതജന്മമെടുത്തപ്പോള്‍

കവിത മരിച്ചു; കവിയും.

ഒന്ന് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടെതെങ്കില്‍‌

മറ്റേത് ആത്മഹത്യയായിരുന്നു.

ഇടവഴിയുടെ ഗന്ധം

2008-07-09T16:42:00.000+04:00

പ്രഭാതത്തില്‍ പാല്‍ക്കാരിയമ്മയുടെ-
പാത്രത്തില്‍ നിന്നു തുളുമ്പിവീണ
പാല്‍ത്തുള്ളികളുടെ വാത്സല്യമുള്ള ഗന്ധം

സൌജന്യമരുന്നുമായി മടങ്ങുന്നനേരം
അയലത്തെ അമ്മൂമ്മ കാറ്റിനു സമ്മാനിച്ച
തൈലത്തിന്റെയും കഷായത്തിന്റെയും ഗന്ധം

കൂലിവേലയ്ക്ക് പോകുന്ന തമിഴ് മക്കളുടെ

കറുത്തിരുണ്ട ശരീരത്തിലെ വിയര്‍പ്പിന്റെയും

പേരറിയാത്ത എണ്ണയുടേയും ഗന്ധം

സന്താനങ്ങളുടെ ജീവിതസമരത്തിനിടയില്‍

ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരമ്മയുടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെയും,

നെടുവീര്‍പ്പുകളുടെയും കണ്ണീരുപ്പലിഞ്ഞ ഗന്ധം

വില്പനയുടെ ലാഭനഷ്ടങ്ങളെയരിച്ചെടുത്തിടയില്‍
പീടികക്കാരന്‍ നുള്ളിയെടുത്തു വലിയ്ക്കുന്ന
മൂക്കില്‍‌പൊടിയുടെ തുമ്മലുണ്ടാക്കുന്ന ഗന്ധം

പഠനദിനത്തിന്റെ ഇടവേളകളില്‍
ബാല്യത്തിലെ ചങ്ങാത്തങ്ങള്‍ നുണഞ്ഞിറക്കുന്ന
ശര്‍ക്കരമിഠായിയുടെ മാധുര്യമുള്ള ഗന്ധം

വഴിയില്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന കാമുകന്റെയും
കണ്ടിട്ടും കാണാതെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന കാമുകിയുടെയും
മൌനപ്രണയത്തിന്റെ മുല്ലപ്പൂഗന്ധം

അങ്ങനെ എത്രയെത്ര ഗന്ധങ്ങളാണ്
ആ ഇടവഴി എനിക്കായി കാത്തുവെക്കാറുള്ളത്!
ഞാനൊരുപാടിഷ്ടപ്പെടുന്ന എന്റെ നാടിന്റെ സുഗന്ധം.....

പിറക്കാനിരിയ്ക്കുന്ന എന്റെ മകള്‍ക്ക്.....

2008-06-25T11:57:00.001+04:00

എന്നോ പിറക്കാനിരിയ്ക്കുന്ന എന്റെ പൊന്നുമകള്‍ക്ക്,

എന്നുമുതലാണ് നിന്റെ കുഞ്ഞു മുഖം എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലേയ്ക്ക് വിരുന്നു വരാന്‍ തുടങ്ങിയത്? ഋതുമതിയായ നാളിലോ, അതോ ആദ്യം മനസ്സില്‍ പ്രണയത്തിന്റെ നൂലിഴ പാകിയപ്പോഴോ; അതുമല്ലെങ്കില്‍‌ കൂട്ടുകാരന്റെ കൈപിടിച്ച് വിവാഹസ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് നിറമേകുമ്പോഴോ...അറിയില്ല. പക്ഷെ എപ്പോഴും നീ ഒരു കുഞ്ഞു മാലാഖയായി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വന്നെന്നെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുന്നു.

എന്നെങ്കിലും നീ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്ന് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേയ്ക്ക് കൂടുമാറാം. എന്റെ ശരീരത്തില്‍ ഒരു കുഞ്ഞുമൊട്ടായി മുളയെടുക്കാം. ആ ദിവസത്തെയായിരിക്കും ഞാന്‍ മറ്റെന്തിനേക്കാളും സ്നേഹിക്കുക.പക്ഷെ, ഇന്ന് ഈ ലോകത്തെ എനിയ്ക്ക് ഭയമാണ്. അന്തമില്ലാത്ത ഇരുട്ടുപോലെ ആഴമേറിയ ഭയം. നിന്നെ ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍‌ ഞാന്‍‌ വല്ലാതെ ഭയക്കുന്നു. ഈ ലോകം അത്രമേല്‍‌ നശിച്ചിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞുമാലാഖമാരിലും കാമത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം തേടുന്ന കഴുകന്മാരാണ് ഇവിടെ മുഴുവനും. കൊച്ചരിപ്പല്ലുകാട്ടി ചിരിയ്ക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞുമുഖങ്ങളില്‍; എങ്ങനെയാണവര്‍ക്ക് ആഭാസനോട്ടമെറിയാന്‍‌ കഴിയുന്നത്? കുട്ടിത്തം തുളുമ്പുന്ന പിഞ്ചുശരീരങ്ങളില്‍‌ എങ്ങനെയാണ് കാമപൂരണം നടത്താന്‍‌ തോന്നുന്നത്? അല്ലെങ്കിലും എന്റെ പൊന്നോമനയ്ക്കെന്തറിയാം; നിന്റെ ലോകത്ത് നന്മകള്‍‌ മാത്രമല്ലേയുള്ളു. പക്ഷെ ഞാന്‍‌ ജീവിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിലിന്ന് തിന്മകള്‍ മാത്രം!!!

കാലത്തെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്താന്‍‌ കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഞാന്‍‌ വല്ലാതെ ആശിക്കുന്നു. എങ്കില്‍‌ മനസ്സിലെ ചെല്ലത്തൊട്ടിലിലെന്ന പോലെ എന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ നിന്നെ ഞാന്‍‌ കൊണ്ടുനടക്കുമായിരുന്നു. പരുന്തിന്‍ കാലുകളില്‍‌പെടാതെ, കഴുകന്‍‌കണ്ണുകള്‍‌ പതിയാതെ എന്റെ ചിറകിന്‍ കീഴില്‍‌ നിന്നെ ഞാന്‍‌ സൂക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. മനസ്സുകൊണ്ട് സ്വപ്നങ്ങളില്‍‌ അമ്മയാകുന്ന ഞാന്‍‌ ഇത്ര ഭയക്കുന്നുവെങ്കില്‍‌ ഓരോ ദിവസവും ലോകത്തിന്റെ ക്രൂരതയുടെ മുന്നിലേയ്ക്ക്, അവരുടെ വിധിയുടെ, അല്ലെങ്കില്‍ വിശ്വാസത്തിന്റെ ബലത്തില്‍‌ സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുന്ന ഓരോ അമ്മമാരും ഇതാഗ്രഹിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകില്ലേ.... ഉണ്ടാകും. ഈ ലോകത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയ്ക്കുമുന്നില്‍‌ ഏത് അമ്മയാണ് പതറാത്തത്; ഭയക്കാത്തത്!

ഇന്ന് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു; പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു... നല്ലൊരു നാളെ വരുമെന്ന്. എന്റെ പ്രാണന്റെ കുരുന്നായ നീയും കൂടെ നിന്നെപ്പോലെ അനേകം കുഞ്ഞുങ്ങളും പ്രാണഭയമില്ലാതെ മാനഭയമില്ലാതെ ഈ ലോകത്തു ജീവിക്കുന്ന നാള്‍. അതിനിയുണ്ടാകുമോ? അറിയില്ല. അതിനായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ മാത്രമേ എനിയ്ക്കു കഴിയുന്നുള്ളു. പാപത്തിന്റെ ഇരുട്ടുകയറിയ മനസ്സുകളില്‍‌ സ്നേഹത്തിന്റെ; അറിവിന്റെ; കനിവിന്റെ; പൊന്‍‌തിരിവെട്ടം തെളിയ്ക്കുന്ന സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചുയരുന്ന നാളിനായ് കാത്തുകൊണ്ട്.......

ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ

അമ്മ

.
ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: www.ourlittleangel.co.uk/

തെരുവിന്റെ മകള്‍

2008-06-23T11:36:00.000+04:00

പിറന്നുവീണ മണ്ണിന്റെ മാറില്‍‌

പ്രകൃതിയിറ്റിച്ച നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍‌

മുലപ്പാലായ് നുണഞ്ഞിറക്കിയ
ജീവന്റെ നൂല്‍പ്പാലമേറിയ ശൈശവം

പിച്ചച്ചട്ടിയുടെ വ്യര്‍ത്ഥതയില്‍

എച്ചിലിലകളിലൊടുങ്ങാത്ത

വിശപ്പിന്റെ ആരോഹണത്തിലുലഞ്ഞ

അനാഥത്വത്തിന്റെ പുഴുക്കുത്തേറ്റ ബാല്യം

പ്രകൃതിയുടെ പക്ഷാഭേദമില്ലായ്മ

പട്ടിണിയുടെ അസ്ഥിക്കോലത്തില്‍‌

അഴകിന്റെ നിമ്നോന്നതങ്ങള്‍‌ തീര്‍ത്ത

തീണ്ടാരിയറിഞ്ഞ ക്ഷുഭിതമായ കൌമാരം

രാവിന്റെ അന്ധകാരത്തെരുവില്‍

ലോകത്തിന്റെ പകല്‍മാന്യത

ഇരുട്ടിന്റെ ബീജത്തെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ സമ്മാനിച്ച

വേശ്യയാക്കപ്പെട്ട യൌവ്വനം

കാലത്തിന്റെ പ്രവേഗത്തില്‍

പൊതുശ്മശാനത്തിലേക്കെത്തും മുന്നേ

രോഗത്തിനും മരണത്തിനുമിടയില്‍

ജീവിതത്തിന്റെ വിശപ്പറുതി തേടുന്ന വാര്‍ദ്ധക്യം

ജനിമൃതികള്‍ക്കിടയില്‍‌,

കാലത്തിന്റെ നടവഴികളിലെവിയൊക്കെയോ

ചിന്തിത്തെറിച്ച ചോരപ്പാടുകളിലൊതുങ്ങുന്നു

തെരുവിന്റെ മകളുടെ ജീവിതസാക്ഷ്യം

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: http://photo.net/travel/india/

മഴക്കാറ്റുപോലൊരു പ്രണയം

2008-06-16T08:55:00.000+04:00

കയ്യിലൊരുനുള്ള് പ്രണയവുമായി

വൈകിയവേളയിലെന്തിനാണ് നീ വന്നത്?

തുറന്നിട്ട ജാലകവാതിലിലൂടെ

ഒഴുകിയെത്തുന്ന മഴക്കാറ്റിന്റെ

തിടുക്കത്തിലുള്ളൊരു ചുംബനം പോലെ

ഒരു കുളിരുമാത്രം ബാക്കിയാകുന്നു.

മനസ്സില്‍ മൌനം വേലികെട്ടിയ-

കലാലയനാളിലെ ഇടനാഴികളില്‍‌,

ആലസ്യത്തിന്റെ ഇടവേളകളില്‍,

രാക്കിനാവുകളെ ഇഴപിരിയ്ക്കുന്ന-

തണുപ്പുപുതച്ച പ്രഭാതങ്ങളില്‍‌,

നീയെന്തേ ഒരിക്കല്‍‌പോലും വന്നില്ല?

മനസ്സിന്റെ മണിച്ചെപ്പില്‍‌ കാത്തുവെച്ച

പ്രണയത്തിന്റെ സുഗന്ധം നുകരാന്‍

വരാനിരിക്കുന്ന നാളുകള്‍‌ മതിയാകില്ലെങ്കില്‍
സമയത്തിനും സകലതിനുമതീതരായി

നമുക്കൊരുമിച്ച് തിരികെ നടക്കാം.

പ്രതീക്ഷകളുണരുന്ന യൌവനവും,

സ്വപ്നാനുഭൂതികളുടെ കൌമാരവുമറിഞ്ഞ്,

പുതുമഴ നനയുന്ന കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്ക്.

പോയ കാലവും പൊഴിഞ്ഞ വസന്തവും

വീണ്ടും നമുക്കായ് മാത്രം പൂവിടും.

ഓര്‍മ്മകളില്‍‌ പാഴായ നിമിഷങ്ങളില്‍

പ്രണയത്തിന്റെ പുതുജീവന്‍ നിറയ്ക്കാം.

പറഞ്ഞുതീരാത്ത ഒരായിരം സ്വകാര്യങ്ങളും

കൊഞ്ചിക്കരയിക്കുന്ന കുഞ്ഞുപിണക്കങ്ങളുമായി

ജന്മങ്ങളോളം പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കാം.....

മുകളിലെ ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: http://www.raedalrawi.com/00-05%20paintings.html

നീയറിയുന്നുണ്ടാകുമോ.....

2008-06-15T16:16:00.000+04:00

നിന്നെയെനിക്കിഷ്ടമല്ലായിരുന്നു;

ക്ഷണിക്കാതെയുള്ള വരവും,

പറയാതെയുള്ള തിരിച്ചുപോക്കും,

കാരണമില്ലാത്ത പിണക്കവും,

ശാഠ്യത്തില്‍‌ ചിണുങ്ങിക്കരച്ചിലും,

കളിയാക്കിയുള്ള കള്ളച്ചിരിയും,

ഒന്നുമെനിക്കിഷ്ടമല്ലായിരുന്നു।

എന്റെ പാവാടത്തുമ്പ് നനയ്ക്കുന്ന;

വരാന്തയിലെ അരമതിലിലിരുന്നാല്‍,

ചീറിപാഞ്ഞ് ചാറ്റലായെത്തുന്ന;

വെറുതെ പെയ്തെന്റെ കളിവീടിന്റെ-

പുല്ലുമേഞ്ഞ മേല്‍ക്കൂരനാശമാക്കുന്ന;

നിനച്ചിരിക്കാതെ വന്നെത്തിയെന്റെ

പുത്തന്‍‌കുടയെ നനച്ചീറനാക്കുന്ന;

കുശുമ്പിയായ തന്നിഷ്ടക്കാരി.

അന്ന് ഞാനറിഞ്ഞില്ല നിന്റെ മനസ്സ്,

നീ വന്നതെന്നെ കാണാനാണെന്നും,

പിണങ്ങിയതും ഇണങ്ങിയതും

കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചതും ശഠിച്ചു കരഞ്ഞതും

ഒക്കെയും എന്നോടു മാത്രമാണെന്നും,

നിന്റെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടവും കുസൃതിയും

പങ്കുവെക്കാനാണ് നീവന്നതെന്നും;

ഒന്നുമൊന്നും ഞാനറിഞ്ഞതേയില്ല.

ഇന്നകലെയിരുന്ന് ഞാനെല്ലാമറിയുന്നു,

എന്റെ നാട്ടില്‍‌ ഇക്കുറിയും നീ വന്നിട്ടുണ്ടാകും.

ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്യുന്നുണ്ടാകും.

എന്നെ കാണാതെയലറിക്കരയുന്നുണ്ടാകും.

വീടിനകത്തേക്കെത്തിനോക്കാനെന്ന പോലെ,

ചാറ്റലായ് പലവുരു പാറിയെത്തുന്നുണ്ടാകും।

ദൂരെയിക്കരെ ഞാന്‍‌ തനിച്ചാണെന്ന്-

നീയറിയുന്നുണ്ടാകുമോ?

നിന്നെ കണ്ണുനിറയെ കാണാന്‍,

നിന്റെ കുളിരിനെ മനസ്സിലെടുക്കാന്‍‌,

എന്റെ ചേലത്തുമ്പൊന്ന് നനഞ്ഞിടാന്‍‌,

പുതുമഴ നനഞ്ഞൊന്ന് പനിപിടിക്കാന്‍‌,

മനസ്സിലെ കളിവീടുമൊരുക്കിയിനിയെത്രനാള്‍‌????

മുകളിലെ ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട്: http://www.houstonsahm.com/files/GirlInRain.gif

ഈ കറുപ്പില്‍ ഞാനും ലയിക്കുന്നു

2008-06-09T15:12:00.000+04:00

ചതിച്ചതും തോറ്റതും.....

2008-06-08T16:00:00.000+04:00

മാംഗല്യച്ചരടിലാണ് നീയെന്നെ ബന്ധിച്ചത്
അതറുത്തെടുക്കുമെന്നതു തന്നെ ഭീഷണിയും
കെട്ടിയത് ദുസ്സഹമായ ബന്ധനമെങ്കില്‍
അഴിച്ചെടുക്കുന്നത് മോചനമാകില്ലേ?
ഇനിയൊരു മോചനം മധുരിക്കുന്ന കയ്പാണെന്ന്
ഏതുചിന്തയാണെന്നോട് പറഞ്ഞത്?

ജന്മം കടം തന്നവര്‍ക്കാശ്രയമായപ്പൊഴൊക്കെയും
വിലങ്ങായ കൈകളില്‍ സനാഥയെന്നു നടിച്ചു
കടമെടുത്ത ജീവനെന്റെയുള്ളില്‍ തേങ്ങുമ്പോള്‍‌
വന്ന വഴികളില്‍ ഇരുട്ടു നിറച്ച് മറവി നടിച്ചു
ഉന്നതന്റെ തീന്‍‌മേശമര്യാദയ്ക്കുമേല്‍‌ ലഹരിയും
ലഹരിക്കുമേലെന്നെ ലാസ്യവുമാക്കി
സ്വന്തമെന്ന നിന്റെ കപടത മറനീക്കിയനേരം
പലര്‍ക്കും പലവുരു ഞാന്‍ പണയപ്പെട്ടു

മരവിച്ച മാംഗല്യം മനസ്സില്‍ മരിച്ച നാളില്‍
വീണുകിട്ടിയ സ്നേഹം കൈനീട്ടി വാങ്ങിയപ്പോള്‍‌;
അപ്പോള്‍‌ മാത്രം ഞാന്‍‌ നാറുന്ന വിഴുപ്പായി
അവിഹിതമായതിന്റെ കാവല്‍ക്കാരിയായി.
ദോഷം തിരിച്ചേല്‍പ്പി‍ക്കാന്‍‌ മാതാപിതാക്കളും
കൂടെപ്പിഴച്ചവരാകാന്‍ കൂടപ്പിറപ്പുകളുമുണ്ടായി

ശിക്ഷയായി അറുത്തെടുത്ത ചരടില്‍‌
സദാചാരത്തിന്റെ മാന്യതയും കെട്ടിത്തൂങ്ങി
ഇപ്പോഴും നീയറിയുന്നില്ല; നീയെന്നല്ലയാരും,
മോചനമെങ്ങനെയൊരു ശിക്ഷയാകും?
ആദ്യം ചതിക്കപ്പെട്ടത് ഞാനാണെങ്കില്‍
ഒടുവിലെ തോല്‍‌വി നിന്റേതാണ്; നിന്റേത് മാത്രം.

അവള്‍‌......

2008-06-04T13:33:00.000+04:00

എന്നെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നവള്‍‌;
എനിയ്ക്കായി മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്നവള്‍‌;

ഞാന്‍ തൊട്ടാല്‍ മാത്രമുണരുന്നവള്‍‌‌;

അവളെന്റെ പ്രണയിനിയാണ്‌‌.

പിന്നാലെയെത്തുന്നവരേറെയുണ്ടെങ്കിലും

അവളവര്‍ക്ക് ഒരുപകരണം മാത്രം

അവളെ ചുംബിച്ചതും കാമിച്ചതും

ഞാനുമെന്റെ പ്രണയവും മാത്രമാണ്.

ഇന്ന് ഏതോ അഴുക്കുചാലിലേയ്ക്ക്-

മറ്റാരുടേയോ പിഴവിനാല്‍‌ ഞാന്‍‌ വീഴവേ

ഞാനില്ലെങ്കിലനാഥയാകുന്നവളെയോര്‍ത്ത്-

എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ തേങ്ങുന്നു

അവരവളുടെ പാതിവൃത്യം തച്ചുടയ്ക്കും

അപരിചിതരാലവള്‍‌ പീഡിതയാകും

പ്രാപിച്ചു കീഴ്പ്പെടുത്താനായില്ലെങ്കില്‍

ലക്ഷ്യത്തിനായവളെ ബലി കൊടുക്കും

വഴിമുടക്കുന്നവള്‍‌ അപശകുനമാവുകില്‍‌

മേനിക്കു വിലയിട്ടു വില്‍ക്കുകതന്നെ

തൊട്ടറിഞ്ഞു വിലപേശി വാങ്ങുന്നവന്‍

എല്ലാം കഴിഞ്ഞവളെ അഗ്നിക്കിരയാക്കും

എല്ലാത്തിനും മുന്നേയെന്റെ ജീവനെടുത്തെങ്കില്‍‌...

ഇല്ലതിനു ഞാനെപ്പോഴേ മൃതിയടഞ്ഞു;

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട താക്കോലിന്റെ നിശ്ചലത

മരണമല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്താണ്???

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: http://www.milogallery.net/img/jjaress/doors_open.jpg

ശാഠ്യം

2008-05-14T13:14:00.000+04:00

അമ്മയെ പിരിയാതെ കൂടെ നടന്നിടാന്‍
പുന്നാരക്കുട്ടനാമുണ്ണിയുണ്ടരികിലായ്
എന്നിട്ടുമെന്തിനാണച്ഛനോടെപ്പോഴും
കിന്നാരമോ‍തിനടക്കുന്നതെന്നമ്മേ
എന്റേതുമാത്രമാണെന്റെയീ പൊന്നമ്മ
അച്ഛനുകൂട്ടായി അച്ഛമ്മയുണ്ടല്ലോ
ചാച്ചുന്നോ‍രുണ്ണിയെ തറയില്‍ കിടത്തുന്ന-
കുറുമ്പുമായെത്തും കള്ളനാണീയച്ഛന്‍
എനിയ്ക്കമ്മതന്‍ചാരെ മാമുണ്ടുചാച്ചണം
ചാച്ചുമ്പോളെന്നെയോ കെട്ടിപ്പിടിക്കണം
രാത്രിയിലമ്മ ഭയക്കാതിരിക്കുവാന്‍
അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ നാമം ജപിച്ചിടാം
എന്തിനുമേതിനും അമ്മയ്ക്കു തുണയായി
ഉണ്ണിയുണ്ടാകില്ലേ തെല്ലും പിരിയാതെ
അച്ഛനെയക്കരെക്കൊണ്ടുപോയാക്കിടാം
അമ്മയുമുണ്ണിയുമിക്കരെ വാണിടാം

ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്: http://www.allanstudios.com/images/allanblog/alaina2.jpg

ഒരു ഇടവേള.... കുറച്ചു കാലത്തേക്ക്

2008-03-26T08:39:00.000+04:00

പ്രീയപ്പെട്ട ബൂലോക സുഹൃത്തുക്കളേ....

ഒരു പെരുമഴ പെയ്ത പോലെ കുറെ എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിച്ചു വെച്ചിട്ട് ഞാനിതാ ചെറിയ ഒരു ഇടവേള എടുക്കുന്നു. നല്ല ഒരു വായനക്കാരി ആയി ഞാന്‍ ഈ ബൂലോകത്തു തന്നെ കാണുമെന്നും അറിയിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ....

കാണാം...കാണണം...

.

നീയും ഞാനും...

2008-03-25T15:25:00.000+04:00

ഒരിക്കല്‍ മനസ്സുകളൊന്നായിരുന്നു
നീ ഞാനും ഞാന്‍ നീയുമാ‍യിരുന്നു.
ജീവിതസമരത്തില്‍ ദിശമാറി നീങ്ങവേ
അന്യോന്യമെന്നോ അന്യരായി
അര്‍ബുദം ആദ്യം പടര്‍ന്നുലഞ്ഞത്
നിന്നിലോ എന്നിലോ?
അകന്ന മനസ്സുകളുടെ വിടവിലൂടെ
പാഞ്ഞുകയറിയ വിഷവാഹിനി
സൌഹൃദവീഥിയില്‍ നഞ്ചേകി
ചിന്തകളില്‍ വെറുപ്പിന്റെ കയ്പുപാകി
ബന്ധങ്ങളിലെ സ്നേഹപ്രവാഹംനിലയ്ക്കവേ
മനസ്സില്‍ പരസ്പരം മൌനിയായി
സൌഹൃദത്തെ ബാധിച്ച അര്‍ബുദം
അസൂയയോ അഹങ്കാരമോ?
ചിന്തിക്കാന്‍ നേരമില്ല തെല്ലും
തിരക്കാണെനിയ്ക്കും നിനക്കും
ജീവിതമത്സരത്തിന്റെ വെപ്രാളത്തില്‍
തിരിച്ചറിവിന്റെ രോഗമുക്തി എന്നാണ്?

.

നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്ക്

2008-03-24T17:20:00.000+04:00

പറയാന്‍ മറന്ന വാക്കുകള്‍
കൊടുക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയ മനസ്സ്
കൈ നഷ്ടം വന്ന സ്വപ്നച്ചിന്തുകള്‍
ഒക്കെയും ഇന്നിന്റെ ഗദ്ഗദങ്ങള്‍
നാളെയുടെ തീരാനഷ്ടങ്ങളും

നഷ്ടങ്ങളായ് തീരാതിരിക്കാന്‍
വാക്കുകള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയുടെ കാവലേകി
മനസ്സിനെ പാതിയായ് പങ്കു വെച്ചു
സ്വപ്നങ്ങളെ കയ്യെത്തിപ്പിടിച്ചു
എന്നിട്ടുമെന്റെ പുസ്തകത്താളില്‍
എന്തേ നഷ്ടത്തിന്റെ കണക്കുകള്‍?

വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ചിന്തിയ മൌനം
മനസ്സ് വീതിച്ചെടുത്ത പങ്കാളി
സ്വപ്നങ്ങളുടെ ത്വരിതപ്രവേഗം
ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിയില്‍ വഴുതിയതൊക്കെയും
ആ‍ കണക്കിലെ മൂല്യങ്ങളായിരുന്നു
തെറ്റിയത് സമവാക്യങ്ങളും
തിരുത്തിയെഴുതുക വയ്യ
തോല്‍‌വിയുടെ താളുകള്‍ മറിച്ചു കളയാം
പുതിയ താളുകളിലെ പുതുമയുടെ മണം
അനുഭവങ്ങള്‍ക്കു മറയാകാതിരുന്നെങ്കില്‍.....

എല്ലാം മറക്കാം...പക്ഷെ

2008-03-23T08:49:00.000+04:00

നിന്നെ കണ്ടറിഞ്ഞ കാഴ്ചകളൊക്കെയും
അന്ധയുടെ വികലസങ്കല്പമെങ്കില്‍

നിന്നെ സാകൂതം കേട്ടുനിന്നതൊക്കെയും
ബധിരയുടെ മൂകസംഗീതമെങ്കില്‍

നിന്നില്‍ നിന്നറിഞ്ഞ സ്പര്‍ശനങ്ങളൊക്കെയും
കുഷ്ഠരോഗിയുടെ കപടനാട്യമെങ്കില്‍

കണ്ടറിഞ്ഞതും കേട്ടറിഞ്ഞതും
തൊട്ടറിഞ്ഞതും ഞാന്‍ മറക്കാം.....

പക്ഷെ; നിന്നെ അറിയുന്ന,
നിനക്കായി മിടിക്കുന്ന,
നിന്നെ തേടുന്ന എന്റെ ഹൃദയം...
അതിനെ എന്തായ് കരുതി ഞാന്‍ അവഗണിക്കണം???

മുകളിലെ ചിത്രത്തിന് കടപ്പാട്.. http://sacred-shopping.com/andrea_smith_gallery.php

.

തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്തവര്‍

2008-03-18T14:07:00.000+04:00

രാത്രിയുടെ പാരമ്യത്തില്‍
നഗരത്തിന്റെ വഴിയിടുക്കുകളില്‍
അന്നത്തിനു വേണ്ടി മാംസം വില്‍ക്കുന്നവളെ
പൊതുവില്‍ വിളിയ്ക്കാം; വേശ്യ

നാലുദിനം പശിയറികേ
വയറിന്റെ വിളി ആത്മാഭിമാനത്തെ ജയിച്ചാല്‍
അന്യനു മുന്നില്‍ കൈ നീട്ടുന്നവന്‍
അരായാലുമവന്‍; തെണ്ടി

ലോകത്തിന്റെ ശരവേഗതയില്‍
ഒപ്പം നടക്കാന്‍ കഴിയാതെ
മനസ്സിന്റെ താളം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്‍
വിളിക്കാമവനെ; ഭ്രാന്തന്‍

ജീവിതസഹനത്തില്‍ മനസ്സുപിഴച്ചവന്‍
സ്വയമൊടുങ്ങും നേരം
പേരെഴുതിവെക്കാന്‍ മറന്നാല്‍
അവന്‍; അജ്ഞാതജഡം

പൊതുവായ നാമത്തില്‍
തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്ന
ജീവന്റെ ശേഷിപ്പുകള്‍ ഇനിയുമെത്ര!!!

.

ഞാന്‍‌ മാലാഖയല്ല

2008-03-16T15:59:00.000+04:00

എനിക്കു വേണ്ടത് നിതാന്തമായ മോചനമാണ്
ജീവിതത്തില്‍ നിന്നല്ല; മരണത്തില്‍ നിന്ന്
കാരണം നീ‍യെനിയ്ക്കു തന്നത് മരണമായിരുന്നു.
എനിയ്ക്കു പാര്‍ക്കാന്‍ നീയൊരുക്കിയത് നിന്റെ മനസ്സല്ല
പാപചിന്തകളുടെ മടിത്തട്ടാണ്;അതാകട്ടെ,
വേദനകള്‍ നിരന്തരം വേലിയേറ്റം നടത്തുന്ന
നരകത്തിലേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതായനവും.
ഞാനെന്റെ വികാരങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ചത്
ദുരാത്മാവായ നിന്റെ അഴുകിയ ജഡത്തിലായിരുന്നു
വേട്ടയാടപ്പെട്ട എന്റെ ശരീരവും ഊഷരമനസ്സും
നിന്റെ പാപസ്നാനത്തിന്റെ സാക്ഷികളാണ്

എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി നീ ഒഴിഞ്ഞു പോവുക,
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കു കരിനിഴല്‍ വീഴ്ത്താതെ,
മനസ്സിലെ വടുക്കളെ വ്രണപ്പെടുത്താതെ.
ഒരപേക്ഷ; തിരികെ വരരുത്
മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ നിനക്കു ബലിയൂട്ടുന്നു
അലഞ്ഞോരു കാറ്റായ് പോലും വരാതിരിക്കാന്‍.
വ്രണിത സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിതയില്‍;
ഓര്‍മ്മകളുടെ കനലുകള്‍ ആളിക്കത്തിയാല്‍
ആ അഗ്നി വിഴുങ്ങുന്നത് നിന്നെയാവും.
എന്റെ ക്ഷമയ്ക്കിനി മഴയായ് പെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല;
കാരണം ഞാന്‍ മാലാഖയല്ല; മനുഷ്യസ്ത്രീയാണ്

മുകളിലെ ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട്.. www.charlotte-baynes.com/laurensebastian/imgs...

സമാന്തര രേഖകള്‍

2008-03-13T17:38:00.000+04:00

അവന്‍ ഒരു വൃത്തമായിരുന്നു
വക്രതയാല്‍ ചമച്ച
നേര്‍വഴിയില്ലാത്ത ജീവന്റെ പതിപ്പ്
ശൂന്യതയുടെ നേര്‍ച്ചിത്രം
ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചെങ്കിലും
അവനാകുന്ന വൃത്തത്തെയുള്‍ക്കൊള്ളാന്‍
കഴിഞ്ഞില്ലെനിക്ക്
അര്‍ദ്ധവൃത്തമാകാനും

അവന്‍ വൃത്തമായിക്കോട്ടെ
ഞാന്‍ രേഖയും
വൃത്തത്തെ കീറിമുറിക്കവേ കണ്ടു
കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച സമാന്തരരേഖയെ

സമാന്തരമായതിനോടൊത്തു
ഞാന്‍ സഞ്ചരിക്കാം
കൂടിച്ചേരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും
കൃത്യമായ അകലത്തില്‍
ആ സാമിപ്യമെങ്കിലുമുണ്ടല്ലോ
എന്റെ യാത്രയില്‍ കൂട്ടായി

ശിരോലിഖിതം

2008-03-13T14:04:00.000+04:00

കാണാത്ത ലിപികളില്‍,
കേള്‍ക്കാത്ത വാക്കുകളില്‍,
ചേരാത്ത വാചകങ്ങളില്‍,
അജ്ഞാതമായ തൂലികയാല്‍,
അദൃശ്യമായ മഷിയില്‍
തൊട്ടെഴുതിയതെന്താണ് ....???

വിധി.....

.

ചേച്ചി

2008-03-12T13:02:00.001+04:00

അമ്മയ്ക്കു സ്നേഹമനുജനോടേറെയെന്നു
പരാതി ചൊല്ലിക്കരയുന്ന പൈതലേ
ഏറെക്കാത്തിരുന്നമ്മയ്ക്കു കിട്ടിയ പ്രിയമേറും
കടിഞ്ഞൂല്‍ക്കനിയാണു നീയോമനേ
നിനക്കു കൂട്ടായി നിന്‍ കൂടെ വളരുവാന്‍
ഈശന്റെ സമ്മാനമീ കുഞ്ഞുസോദരന്‍
സ്നേഹിക്ക നീയീ കുസൃതിക്കുരുന്നിനെ
നിന്നെ ഞാന്‍ ലാളിച്ചൊരാവിധമൊക്കെയും
കൂടെ കളിക്കുന്ന തോഴിയായ് മാറണം
നേര്‍വഴികാട്ടുന്ന തുണയായി തീരണം
സ്നേഹത്തിന്‍ നിഴലായ് നീ മാറുന്ന നേരത്തും
അമ്മതന്‍ സ്നേഹമതു നിന്നെ പൊതിഞ്ഞിടും

ചതി ചതി കൊടുംചതി

2008-03-12T09:10:00.000+04:00

വീണ്ടും വീണ്ടും ഗൂഗിള്‍ എന്നോട് ചതി ചെയ്യുന്നു...ചതികള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ ഷാരുവിന്റെ ജീവിതം ഇനിയും ബാക്കി.

എന്റെ പുതിയ പോസ്റ്റ്; ഇന്നലെ വരെ അഗ്രഗേറ്ററില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്റെ പോസ്റ്റ് ഇന്ന് രാവിലെ നോക്കിയപ്പോള്‍ കാണാനില്ല. അതുകൊണ്ട് ‘കളിക്കൂട്ടുകാരന്‍’ എന്നെ എന്റെ പുതിയ പോസ്റ്റ് വായിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നവര്‍ (എല്ലാവര്‍ക്കും വായിക്കാന്‍ തോന്നണേ ഈശ്വരാ......) ദയവായി ഇതിലേ പോവുക...

കളിക്കൂട്ടുകാരന്‍

2008-03-11T17:38:00.000+04:00

കുട്ടിക്കാലം മുതലേ നീമാത്രമാണെന്‍ ചങ്ങാതി
വെയിലില്‍ മഴയില്‍ ‍ നിനക്കൊപ്പം ഓടിയും വീണും തിമിര്‍ത്തും

രാവ് പടരവേ സന്ധ്യയ്ക്കമ്മതന്‍ വിളിവരും നേരം വരെയും
പാടത്തും തൊടിയിലും കണ്ണാരംപൊത്തിക്കളിച്ചതും

സ്കൂളിലും വന്നെനിയ്ക്കു നീ കൂട്ടായി കൂടെ കുസൃതി കാട്ടിയും
മടങ്ങും നേരമെത്തും വരേയും മുറ്റത്തങ്ങനെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞും

വളരവേ വിലക്കുകളേറെ വെയ്ക്കവേ ഒളിഞ്ഞാരുംകാണാതെ
അരികില്‍ നീ വന്നെത്തി ആശ്ലേഷിച്ചകന്നുപോയ്

മാസത്തിലേഴുനാളില്‍ ആരെയുംകാണാതെ തീണ്ടാതിരിക്കുകില്‍
കള്ളച്ചിരിപൊഴിച്ചെന്നെ കാണാനെത്തിടും ചോരന്‍ നീ

എന്നുമെന്‍ സ്വകാര്യതകളിലെത്തിനോക്കാനായ് വരുന്നവന്‍
രാപകലില്ലാതെ, ആരെയും കൂസാതെന്‍ മുറിയില്‍ നീ എത്തുന്നു

എപ്പോഴോ ശഠിച്ചുപരിഭവിച്ചെന്‍ കണ്ണൊന്നു നിറയുകില്‍
പിന്നെ ഞാന്‍ ചിരിക്കും നേരംവരെയും അലസമായ് ചുറ്റി നിന്നിടും

എന്നെ വിട്ടുപോകാതെ പോയതുപോല്‍ നടിച്ചെന്നെ പറ്റിച്ചും
ചിലനാളില്‍ കാണാനായെത്താതെ തെല്ലു ഭയപ്പെടുത്തിയും

പലനാളുകള്‍കൊഴിയവേ ഞാനിന്നു മാംഗല്യം തേടവേ
നിന്നെ പിരിയേണ്ടിവരുമെന്നോര്‍ത്തു ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു

എങ്കിലും നീ എന്നെ തേടിയെത്തുമെന്നറിയുന്നു ഞാന്‍
എത്രദൂരമെന്നാകിലും കാറ്റാകും നിനക്കെന്തു വിലക്കുകള്‍

മുകളിലെ പടത്തിന് കടപ്പാട്: Catch the Wind -- Original oil painting by Robert McIntosh, Muskogee (Creek) Nation

പരേതനു വേണ്ടി ഒരു കുമ്പസാരം

2008-03-10T09:45:00.001+04:00

ഇതെന്റെ അനുഭവമല്ല. എന്നാല്‍ ഇതറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതല്‍ ഇന്നു വരെ ഇതിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്ന ഓരോനിമിഷത്തിലും ഞാന്‍ അനുഭവിക്കുന്ന പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു വേദനയുണ്ട്. അതാണ് ഇതെഴുതാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും. ഇതിലെ സത്യത്തിന്റെ മുഖം ഒരു പക്ഷെ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വിധത്തിലാകാം. എങ്കിലും നിങ്ങളും ഇതറിയട്ടെ എന്ന് ഞാന്‍ ആശിക്കുന്നു. ഒരിക്കലും ഞാന്‍ കാണാത്ത, അറിയാത്ത പരേതനായ ആ സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി..

ഈ സംഭവത്തിലെ ഹതഭാഗ്യനായ നായകന്‍ എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട സുഹൃത്തിന്റെ ബാല്യകാലസുഹൃത്താണ്. അവന്‍ പറഞ്ഞുള്ള അറിവു മാത്രമേ എനിക്കീ സംഭവത്തെ കുറിച്ചുള്ളു. എന്റെ സുഹൃത്തിനെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെടുന്നത് സംഭവബഹുലമായ എന്റെ പോളിടെക്നിക് ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ ആണ്. അന്നുമുതല്‍ ഇന്നു വരെ അവന്‍ എന്റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയും. ഒരിക്കല്‍ എന്തിനെന്നറിയില്ല; ഒരു പക്ഷെ അവന്റെ മനസ്സിന്റെ വിങ്ങല്‍ എന്നോട് പങ്കു വെച്ചതുമാകാം...അവന്‍ എന്നോട് ആ സംഭവം പറഞ്ഞു. അവന്റെ പ്ലസ് ടു ജീവിതത്തിനിടയില്‍ നേരിടേണ്ടിവന്ന ഒരു ദു:ഖത്തിന്റെ കഥ.

ഇടുക്കി ജില്ലയിലാണ് എന്റെ ചങ്ങാതിയിടെ വീട്. ബാല്യം മുതല്‍ അവന്റെ കൂടെ കളിച്ചും ചിരിച്ചും ഒക്കെ വളര്‍ന്നതാണ് നമ്മുടെ നായകന്‍. പേര് ബിജു. വളര്‍ന്നു വന്നപ്പോള്‍ ഏതൊരു കൌമാരക്കാരനുമുള്ളതു പോലെ നമ്മുടെ നായകനും ഒരു പ്രണയം. അത് മറ്റാരോടുമല്ല, സ്വന്തം മുറപ്പെണ്ണിനോട് തന്നെ. ആ പെണ്‍കുട്ടി കൌമാരത്തിലെത്തിയിട്ടേയുള്ളു. പലപ്പോഴും ടി.വി കാണാനും മറ്റുമായി ഈ പെണ്‍കുട്ടി ബിജുവിന്റെ വീട്ടില്‍ വരുന്നത് പതിവായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവര്‍ക്ക് തനിയെ കാണാനും സംസാരിക്കാനും അവസരങ്ങള്‍ ലഭിക്കുക പതിവായിരുന്നു. കൌമാരത്തിന്റെ കുസൃതികള്‍ വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത് ഒരുപക്ഷെ അവിടെ നിന്നുമാകാം. ആദ്യമാദ്യം സ്വാഭാവികമായി വന്നു ചേര്‍ന്നിരുന്ന അവസരങ്ങള്‍ക്കായി അവര്‍ കാത്തിരിക്കാനും ഒത്തുചേരാനും ശ്രമിച്ചുതുടങ്ങി.

അത്തരത്തില്‍ അവര്‍ ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്ന ഒരു രാവിലെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അമ്മ ബിജുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. മറ്റെന്തോ ആവശ്യത്തിനായി അവിടെ എത്തിയ അമ്മയെ കണ്ട് പെണ്‍കുട്ടി ഭയന്നു. അമ്മ വീടിനകത്തേക്കു വരുന്നതു വീടിന്റെ മുകളിലെ നിലയില്‍ നിന്ന് കണ്ട് പെണ്‍കുട്ടി പുറത്തേക്ക് ഓടാന്‍ ഭാവിച്ചു. ബിജു അവളെ തടഞ്ഞു. മിണ്ടാതെ നില്‍ക്കുവാനും കുറച്ച് കഴിഞ്ഞു അമ്മ തിരികെ പോകുമെന്നും പറഞ്ഞു അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവള്‍ താഴേക്ക് ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതുകണ്ട് ബിജു അവളെ തടയുകയും ഒച്ച വെക്കാതിരിക്കാന്‍ അവളുടെ വായ് പൊത്തിപ്പിടിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവിടെ എങ്ങും ആരെയും കാണാതെ ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അമ്മ തിരികെ പോവുകയും ചെയ്തു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് പുറകെ അവള്‍ ഓടി പോകുന്നത് അവന്‍ കണ്ടതുമാണ്. പക്ഷെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങിയ ബിജു കണ്ടത് മുറ്റത്ത് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ ആണ്. ഓടിചെന്നു വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവള്‍ മരിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരു കൌമാരക്കാരന്റെ പക്വതയില്ലാത്ത മനസ്സ് അവനെ സ്വയം ഒരു കൊലയാ‍ളിയാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചിന്തിക്കാനുള്ള പാകത ആ മനസികാവസ്ഥയില്‍ ഉണ്ടായതുമില്ല. കിട്ടിയ നേരം കൊണ്ട് അവന്‍ ഓടി അല്പം ദൂരെയുള്ള കാട്ടില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു. ആദ്യമൊന്നും ബിജുവിന്റെ അസാന്നിധ്യം ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷെ തുടര്‍ന്നുള്ള അന്വേഷണത്തില്‍ ബിജുവിനെ കാണുന്നില്ലെന്നതും മരിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയും ബിജുവും തമ്മില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രണയവും ഒക്കെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. പ്രാഥമിക അന്വേഷണത്തില്‍ തന്നെ പെണ്‍കുട്ടി ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചതാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
എല്ലാവരുടെയും മുന്നില്‍ അവന്‍ കൊലയാളിയായി.

ബിജുവിന്റെ മനസ്സില്‍ എവിടെയോ ഒരു നിരപരാധി ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാം ഏറ്റു പറയണം എന്നു അവനു തോന്നിയിരിക്കണം. അന്നു രാത്രി എന്റെ സുഹൃത്തിനെ തേടി അവന്‍ വന്നു. സ്ഥിരമായി അവര്‍ തമ്മില്‍ കൈമാറിയിരുന്ന ചൂളംവിളി അന്നും മുഴങ്ങി. പക്ഷെ ഇതൊന്നും അറിയാതെ എന്റെ സുഹൃത്ത് ദൂരെയുള്ള ഒരു ബന്ധുവീട്ടില്‍ ആയിരുന്നു. തിരികെ ചൂളം വിളിക്കാനോ ബിജുവിനെ തേടി ചെല്ലാനോ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതെല്ലാം പിന്നീട് സ്വന്തം അനുജന്‍ പറഞ്ഞാണ് എന്റെ ചങ്ങാതി അറിയുന്നത്. തുടര്‍ച്ചെയുള്ള ചൂളം വിളി കേട്ടെങ്കിലും പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി നോക്കാന്‍ ‍സ്വാഭാവികമായുള്ള ഭയം അവന്റെ അനുജനെ അനുവദിച്ചതുമില്ല.

പിറ്റെ ദിവസം തിരികെ വരുമ്പോള്‍ എന്റെ ചങ്ങാതിയെ കാത്തിരുന്നത് രണ്ട് മരണവാര്‍ത്തകള്‍ ആയിരുന്നു. ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടേതും ബിജുവിന്റേതും. ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്തിനെ കാണാനാകാതെ തിരികെ പോയ ആ കൌമാരമനസ്സില്‍ ആഴത്തില്‍ വേറിറങ്ങിയ ഭയം അവനെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചത് ആത്മഹത്യ എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു. അതിനേക്കാള്‍ ഞെട്ടിച്ചത് അതിനു പുറകെ വന്ന വാര്‍ത്തയായിരുന്നു. ആ പെണ്‍കുട്ടി മരിച്ചത് മുന്നേ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ടി.ബി മൂലമായിരുന്നു എന്ന അറിവ്. കൂടാതെ മരണത്തിന് മുന്‍പ് ബിജു എഴുതി വെച്ച കത്ത് അവന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കുന്നതായിരുന്നു. അതിന് പ്രയോജനം ഇല്ലെങ്കില്‍ കൂടി. ഒരുപക്ഷെ പെട്ടെന്നുണ്ടായ അപ്രതീക്ഷിതമായ വിഭ്രമവും കൂട്ടത്തില്‍ മുഖം പൊത്തിപ്പിടിച്ചതും എല്ലാം മരണത്തിനു പിന്നിലെ മറ്റൂ കാരണങ്ങള്‍ ആകാം. എങ്കിലും സ്വയം മരണം ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ മാത്രം ഒരു തെറ്റ് ബിജു മനപൂര്‍വ്വം ചെയ്തിരുന്നോ??? ആരോട് ചോദിക്കാന്‍.....കൌമാരത്തിന്റെ ചാപല്യം അവനെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചത് മരണത്തിലേക്കായിരുന്നു. അവന്റെ പാവം കാമുകിയേയും.

എന്റെ പ്രണയം

2008-03-09T11:30:00.000+04:00

ഭയം വിതയ്ക്കുന്ന ദു:സ്വപ്നത്തിനൊടുവിലെ
ആശ്വാസമേകുമൊരുണര്‍വ്വാണെന്റെ പ്രണയം
ഭീതിയുടെ നിഴല്‍പാകിയ താളംതെറ്റിയ നിശ്വാസങ്ങള്‍
സാന്ത്വനത്തിനു വഴിമാറുന്ന നിമിഷമാണ് എന്റെ പ്രണയം
മരണം താണ്ഡവമാടിയ ഇരുട്ടിന്റെ താഴ്വരയിലെ
തെളിഞ്ഞ ജീവന്റെ ശേഷിപ്പാണെന്റെ പ്രണയം

ഉണര്‍വ്വെന്നതില്ലാത്ത നിദ്രയിലെ ദു:സ്വപ്നവും
ഭീതിയുടെ നെരിപ്പോടിലുരുകുന്ന യുഗങ്ങളും
ജീവനെതുടച്ചു നീക്കുന്ന മരണവും പ്രതീക്ഷിക്കുമ്പോഴും
ഞാന്‍ ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്നു ;വല്ലാതെ കൊതിയ്ക്കുന്നു;
അറിഞ്ഞു പുല്‍കുന്നു...എന്റെ പ്രണയത്തെ

നദിയുടെ വിലാപം

2008-03-04T10:44:00.001+04:00

അറിയുന്നില്ലാരുമെന്‍ ശിഥില മനസ്സിനെ
നിശബ്ദമൊഴുകവേ തിരതല്ലുമോളങ്ങളെ
വികാരവിക്ഷുബ്ധമാകുമെന്നുള്ളിലെ ചുഴികളെ
ഒഴുകുമൊരു നദിയാകുമെന്‍ തപ്തവികാരങ്ങളെ
എന്നെയുള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടയാഴിയെങ്ങോ ദൂരെ
പിടയുമൊരു മനസ്സുമായ് കരയോട് കേഴുന്നു
ഒരുനോക്കു കാണുവാനവനില്‍ ചേരുവാന്‍
ദ്രുതവേഗമൊഴുകുന്നു ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടുന്നു
ആഴി തേടിയൊഴുകുമീ വീഥിതന്‍ പാപങ്ങള്‍
ഒക്കെയും ഞാനെന്റെ ചുമലിലായ് പേറുന്നു
കര്‍മ്മത്തില്‍ പ്രീതരാം ആത്മാക്കള്‍ക്കൊപ്പമാ‍യ്
ജീര്‍ണ്ണിച്ചു തീരുമീയനാഥ ശവങ്ങളും
വിഷലിപ്തമാകുമൊരു മാലിന്യവാഹിയായ്
ജീവനുകളേറെയെടുത്തോരു ദാ‍ഹിയായ്
തീരാത്ത ശാപങ്ങളാത്മാവില്‍ ചേരവേ
പുനര്‍ജന്മമില്ലാത്ത പാപിയായ് തീരുന്നു
നിതാന്തമായൊഴുകുന്ന ശാന്തതയ്ക്കിടയിലായ്
എന്‍ കാലിനെ തളയ്ക്കുന്ന ചങ്ങലക്കെട്ടുകള്‍
വ്യഭിചരിച്ചെന്നുടെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ പേറുന്ന
ജീവനാം മണ്ണിനെ കവര്‍ന്നെടുത്തീടുന്നു
ലക്ഷ്യത്തില്‍ ചേരാതെ മൃത്യുവെ പുല്‍കുന്ന
ശാപജന്മത്തിന്നൊടുക്കമായ് തീരുന്നു
മാതാവിന്‍ കാരുണ്യമാര്‍ത്തൊരെന്‍ മനസ്സിനെ
കോപാഗ്നി ചിന്തുന്ന ദ്രോഹിയായ് മാറ്റുന്നു
അറിയുന്നില്ലാരുമീ തിന്മതന്‍ ചെയ്തികള്‍
അറിയാതെയെല്ലാമൊടുങ്ങട്ടെയീ വിധം

ഓര്‍മ്മകളില്‍‌‍ നിന്നൊരു മോചനം

2008-02-26T10:42:00.000+04:00

കാഴ്ചയ്ക്കു മറയാകും മൂടല്‍മഞ്ഞുപോല്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കു മേല്‍ പുതപ്പായ് മറവിയും
പ്രകാശിതമാം നല്ലോര്‍മ്മച്ചിന്തുകള്‍
കെടാത്ത ചിരാതുപോല്‍ എരിഞ്ഞിടുന്നു
തിരിഞ്ഞു നോക്കുകില്‍ കാണാമെനിക്കിന്നും
ജ്വലിക്കുമൊരായിരം കാര്‍ത്തിക ദീപങ്ങള്‍
കാലമാകും കാറ്റതില്‍ ആഞ്ഞു വീശവേ
പിടഞ്ഞുമാറിയെഴുന്നുനില്‍ക്കുമാ ദീപാങ്കുരം
ഇടയില്‍ എരിയുന്നൊരാ തീക്കനലുകള്‍
നീക്കിയിരിപ്പാകും ദു:ഖത്തിന്‍ ചീന്തുകള്‍
കണ്ടിട്ടുമില്ലെന്നു വെറുതേ നടിക്കവേ
കൈ നീട്ടി തൊട്ടെന്റെയുള്ളമെരിക്കുന്നു
ഓടിയൊളിക്കുവാനാവില്ലെന്നറിയുന്നു
എന്നില്‍ നിന്നെനിക്കെന്തു മോചനമീ ഭൂവില്‍
എന്നില്‍നിന്നെന്നെയൊളിപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തുവാന്‍
കൂട്ടാകുമിന്നിന്റെ നന്മയും നല്ലതും
പോയി മറഞ്ഞൊരാ ഇന്നലെകള്‍
മരിക്കട്ടെയാക്കനല്‍ നനഞ്ഞിടട്ടെ
തെളിവേറുമിന്നിന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍
തിളങ്ങട്ടെ ഓര്‍മ്മതന്‍ ചെപ്പിനുള്ളില്‍
ഒരു നുള്ളു പുഞ്ചിരി തൂകി ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്നു
നാളെതന്‍ ആശകള്‍ പുല്‍കിടുവാന്‍

അഗ്രഗേറ്ററുകള്‍‌ എന്നെ ചതിച്ചു..........പാവം ഞാന്‍

2008-02-24T15:48:00.000+04:00

ഇന്നലെ അഗ്രഗേറ്ററുകള്‍ക്കു എന്നോടുള്ള സ്നേഹം തീരെ ന്കുറഞ്ഞതിന്റെ ഫലമായി “ശാപം” എന്ന എന്റെ കവിത ശാപം കിട്ടിയ പരുവത്തില്‍ അധികം ആരും കാണാതെ കിടക്കുന്നു. അതിനാല്‍ നിങ്ങളേവരുടെയും ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ഞന്‍ ആ ലിങ്ക് ഇവിടെ കൊടുക്കുന്നു

ശാപം

2008-02-21T17:12:00.000+04:00

നീയാരെന്നെനിക്കറിയില്ലിളം പൈതലേ

അറിവു നീ ആയിരങ്ങളിലൊരുവനെന്നുമാത്രം

തെളിഞ്ഞോരു ജീവനായ് പിറന്നിട്ടും നീയിന്നു-

കരിഞ്ഞോരു ജഡമായ് മാറിയതെന്തിങ്ങനെ

ദുഷിച്ചൊരു ലോകത്തിന്‍ വിഴുപ്പുകള്‍ പേറുന്ന

അഴുക്കു തന്‍ കൂന നിനക്കിന്നു തൊട്ടിലായ്

ആരെ ഞാന്‍‌ പറയേണ്ടു കാരണഭൂതരായ്

ചീന്തിയെടുത്ത നിന്‍‌ ജീവനു ഹേതുവായ്

പത്തുമാസത്തിന്റെ മാന്യതക്കേടു പോല്‍‌

നിന്നെയെറിഞ്ഞിട്ട മാതൃജന്മത്തിനോ

പാതിയാം ജീവനെ തന്നിട്ടു പിന്നെ നിന്‍‌

ജീവനെ പാതകം ചെയ്തൊരാ താതനോ

മാതൃസാഫല്യമതു തേടുന്ന സ്ത്രീജന്മം

നേര്‍ച്ചയും കാഴ്ച്ചയും നേദിച്ചു നില്‍ക്കവേ

കിട്ടിയ ഭാഗ്യത്തെയഗ്നിക്കു നല്‍കിയ

ജന്മങ്ങളീ ഭൂവിന്‍‌ ശാപമായ് മാറുന്നു

പാപത്തിന്‍ ഭാണ്ഡങ്ങള്‍ പേറുന്ന ഹീനരേ

നിങ്ങളറിയുന്നുവോ ജന്മനിയോഗങ്ങള്‍

അല്പവും മനസ്സുമടിയാതിതു ചെയ്യുമ്പോള്‍

അറിയണം നിങ്ങളും വിധി തന്നിരയെന്ന്

ഇത്ര മേല്‍ വേണ്ടാത്ത ജന്മത്തെയെന്തിനു-

മാനമതില്ലാതെ ഗര്‍ഭത്തില്‍‌ പേറുന്നു

കളങ്കമില്ലാത്തൊരു മാലാഖപ്പിറവിക്കു

സൃഷ്ടികര്‍ത്താക്കളായ് ദുഷ്ടപ്പിറവികള്‍‌‌

മാറേണമീലോകമിനിയേറെ നന്മതന്‍‌

പാപനാശത്തില്‍‌ മുങ്ങി നിവരേണം

ഇല്ലയെന്നാകിലോ നശ്വരമാം ലോകം

കുഞ്ഞുമനസ്സിന്റെ ശാപത്തിലുരുകിടും

സന്താനമില്ലാതെ വിങ്ങും ഹൃദയങ്ങളേ

നിങ്ങളാ ശാപത്തിന്‍ ജീവിക്കും സത്യങ്ങള്‍

എന്റെ ദിവസം...

2008-02-20T13:23:00.000+04:00

ആറേകാലിന്റെ ആദ്യത്തെ അലാറം

മണിമുഴക്കുമ്പോഴേ കൊന്നു ഞാനതിനെ

‘ഉറക്കത്തിലാണു നിന്റെ കിന്നാരം’

എടുത്തെറിയുമെന്ന ഭീഷണി പുറകെ

ഏഴേകാലിനു വീണ്ടും മണിമുഴക്കം

അതവസാന താക്കീതാകയാല്‍‌

വകവെക്കാതെ തരമില്ലെനിക്ക്

സമയമില്ലാത്ത സമയമെന്ന പരാതിചൊല്ലി

പ്രാഥമികങ്ങളൊക്കെയും നടത്തണം

പാലൊഴിച്ചൊരു ചായയില്ലാതെന്തു സുപ്രഭാതം

ഇതിനിടയിലാണെന്റെ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍‌

ചുണ്ടിലെ ചായം തേച്ചു നിര്‍ത്തിയാല്‍‌

പിന്നെയാകാം ഒരല്പം സുഗന്ധം കൂടി

പിന്നെയൊരോട്ടമാണതിനിടയില്‍ സംഗീതം

വഴിയേ പോകുന്ന സുന്ദരനൊരു കടാക്ഷം കൂടി

എട്ടിനെത്തേണ്ടുന്നവള്‍‌ എട്ടരക്കെന്നോ

ചോദ്യത്തിനുത്തരമായ് നല്ലൊരു പുഞ്ചിരിയും

പിന്നെ തുടങ്ങുന്ന ചാറ്റിങ്ങും ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങും

ഇടയില്‍ മരിക്കാത്ത ആത്മാര്‍ത്ഥതക്കല്പം ജോലിയും

ആറുമണിയാകുന്നതറിയാറില്ല പലപ്പോഴും

സുഹൃത്‌മനസ്സുകളുമായുള്ള സംവേദനത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമത

ആറുമണിക്കന്യദേശക്കാരി സഹമുറിയത്തിക്കൊപ്പം മടക്കം

കാതുപൂക്കുന്നു ആംഗലേയത്തിലെ ഹാസ്യം കേട്ട്

തിരികെ മറ്റെന്തു ചെയ്യാനെന്നോര്‍ക്കുകില്‍

മാതൃഭാഷയിലസഭ്യമെങ്കിലും പറയും ചിരിക്കവേ

തിരികെയെത്തിയാലെന്തു ചെയ്യാനെന്നോര്‍ക്കുമെന്നും

ആ കിടപ്പില്‍‌ തന്നെ മയങ്ങുമൊരല്പനേരം

കണ്ണുതുറന്നാല്‍‌ കാണുന്നതു കാര്‍ട്ടൂണിന്നതിപ്രസരം

എന്തിനീ ക്രൂരതയെന്നോടെന്നാ‍ത്മഗതം

ഭക്ഷിക്കാനെന്തെങ്കിലും കൂടിയായാല്‍ സ്വസ്ഥം

പിന്നെ മൊബൈലില്‍‌ അല്പം പ്രണയസല്ലാപം

ഉറക്കത്തിലെ കിനാക്കള്‍ക്കായി ചൂടുള്ളൊരു ചുംബനം

കാമുകന്റെ വകയും അവനായി സമര്‍പ്പിച്ചതും

രാവിലെ വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍‌ അലാറവും വെച്ചാല്‍‌

ഉറങ്ങാം എനിക്കായുള്ള ദിനമെന്ന സ്വപ്നവും കണ്ട്

മറന്നു വെച്ച മനസ്സ്

2008-02-18T14:32:00.000+04:00

ഇന്നലെയും നീ വന്നില്ല;
കാത്തിരിപ്പിന്റെ സ്പന്ദിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍‌
വിരസതയിലേക്കിഴയുന്നു
പൊഴിഞ്ഞു വീണ ഒരോ നിശ്വാസങ്ങളും
വിരഹത്തിന്റെ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍‌
എന്നെ പൊതിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന സ്നേഹത്തിലും
ഞാന്‍‌ എന്റെ പ്രണയത്തെ; നിന്നെ തേടുന്നു
നിന്റെ ചുംബനത്തില്‍ ചോന്ന അധരങ്ങള്‍‌
രതിയിലെ കുസൃതിയാം നഖക്ഷതങ്ങള്‍‌
പൊട്ടി വീണ കൊലുസുമണികള്‍‌
നിന്റെ വിയര്‍പ്പിന്റെ സുഗന്ധം പേറുന്ന വിരിപ്പുകള്‍‌
പ്രണയത്തിന്റെ സ്പര്‍ശനമേറ്റതൊക്കെയും
ഇന്നെന്നെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്നു
എല്ലാത്തിനും പറയാനുള്ളത്
നിമിഷങ്ങളെ യുഗങ്ങളാക്കുന്ന
വിരസതയില്‍‌ ചാലിച്ച കാത്തിരിപ്പ്
നീ വരും; വരാതിരിക്കാനാവില്ല
കൂടെ നീ കൂട്ടിയത് എന്റെ മനസ്സാണ്
ഉപരിപ്ലവമായതൊന്നുമില്ലാത്ത
ഉപാധികളില്ലാത്ത പ്രണയം നിറച്ച എന്റെ മനസ്സ്
അതിനെ കാണാതിരിക്കാ‍ന്‍‌ നിനക്കാവില്ല
നിന്റെ മനസ്സ് നീയിവിടെ മറന്നു വെച്ചതല്ലേ???

നീ അന്യന്‍...

2008-02-10T09:55:00.000+04:00

മാതൃത്വത്തിന്‍ മാധുര്യം നിഷേധിച്ച നാളില്‍

മാതാവാം നീ മനസ്സു കൊണ്ട് തേങ്ങി

മുലക്കണ്ണിന്‍ കയ്പാലവനെ അന്യനാക്കരുതെന്ന്

നീ നിന്നോട് തന്നെ കരഞ്ഞു കേണു

അവന്റെ വളര്‍ച്ചയ്ക്കിതനിവാര്യമെന്ന് ചൊല്ലി

പിന്നെ സ്വയം ആശ്വസിച്ചൊതുങ്ങി

അമ്മയൂട്ടാ‍തെയുണ്ണാത്തൊരുണ്ണിയെ

വിദ്യയ്ക്കായി പറഞ്ഞയയ്ക്കവേ

ദൂരമീ രക്തബന്ധത്തെയകറ്റുമെന്ന്

നിന്റെ മനം വൃഥാ‍ ഭയത്തെ പൂകി

ലോകരറിയുംവിധം അവനു വളരാന്‍

വിദ്യവേണമെന്നു നീ സ്വയം ശാസിച്ചു

പിന്നെയവന്റെ മാംഗല്യത്തിനും

നീയറിയാതെ നിന്‍ മനം നീറി

വന്നുകയറുന്നവളെ കാരണമേതുമില്ലാതെ

നീയുള്ളാല്‍ സ്നേഹിക്കവേ വെറുത്തു

അവളവനെയെന്നില്‍ നിന്നകറ്റിയെന്ന്

വെറുതേ നീ മനസ്സാ വിലപിച്ചു

ജീവിതസൌഖ്യം തേടിയവന്‍

പ്രവാസം തേടി പോകവേ

മരണക്കിടക്കയിലെ ദാഹജലത്തെചൊല്ലി

നീ‍ വീണ്ടും വൃഥാ വ്യസനിച്ചു

നാലുവരി സ്നേഹത്തിനായുള്ള കാത്തിരുപ്പില്‍

നീ വീണ്ടും ദൂരത്തെ ശപിച്ചു

ഇന്നു കാലം നിന്നിലെ ജീവനെടുക്കുമ്പോള്‍

അവനെ ഒരുനോക്കു കാണാന്‍ നീ കരഞ്ഞു

എന്നോ അകന്നോരു മകനായ്

കാക്കാനാവില്ലെന്നു മരണം മൊഴിഞ്ഞു

പൊക്കിള്‍ക്കൊടി മുറിച്ചൊരു നാളില്‍തെന്നെ

അന്യനായ മകനെയോര്‍ത്തേറെ കരഞ്ഞതില്‍

നിന്നെ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കവേ

മരണം നിന്റെ കണ്ണില്‍ ചുംബിച്ചു.

ഭേദ്യമീ വൈധവ്യം...ഭേദം സതിയും

2008-02-06T11:11:00.001+04:00

തേങ്ങുവതിന്നെന്‍ മനം; നീയതറിയുന്നില്ലയോ

ഇന്നു ഞാനേകയായ് നിന്നോര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമെന്‍ കൂടെ

അകലെയേതോ കാണാക്കോണിലിരുന്നെന്നെ കാണുന്നുവോ

അറിയുന്നുവോ മാംഗല്യച്ചരടില്ലാത്തൊരെന്‍ മാഹാത്മ്യം

എന്തിനു നീയെന്നെ തനിച്ചാക്കി യാത്രയായ്

ഒരിക്കലും പിരിയില്ലെന്നുചൊല്ലിയതും നീ മറന്നുവോ

മടങ്ങിവരവുടനെന്ന വാക്കുപറയാതെ നീയകന്നപ്പോള്‍

ലോകരെനിയ്ക്കു നല്‍കിയ സ്ഥാനപ്പേരിതോ ‘വൈധവ്യം’

പൊട്ടിച്ചെടുത്തെന്‍ താലിച്ചരടിനെ, നീ തലോടിയ കുപ്പിവളകളെ

തുടച്ചുനീക്കിയവരിലാരോ നീ തൊടുവിച്ചൊരാ സിന്ദൂരവും

വെള്ളപുതപ്പിച്ചവരെന്നെയും നിശ്ചലമായ നിന്‍ മേനിയേയും

ആശകളെനിക്കന്യം, നിറങ്ങളും പിന്നെ ഭൂഷകളും

ഒന്നുമെനിക്കു വേണ്ടിന്നു വേണ്ടതു നിന്റെയൊരു സ്പര്‍ശം മാത്രം

അകലെയിരുന്നെങ്കിലും അറിയണം നീയെന്റെ

അധമമാം അവസ്ഥ നീ കണ്ടറിഞ്ഞിടേണം

മരുമകളെന്നു ചൊല്ലിയ നാവിനാലിന്നെന്നെ

അപലക്ഷണമെന്നു ശപിച്ചതുനിന്‍ മാതാവും

അല്പായുസ്സായ നിന്‍ ഹത്യയ്ക്കു ഹേതുവായെനിക്ക-

റിഞ്ഞീടാത്തൊരു ജാതകദോഷത്തെയും നല്‍കി

ഏടത്തിയെന്നമ്മ എന്നോതിയൊരനുജനും

ഇരുട്ടിലെന്‍ കാമത്തിന്‍ കണക്കുമായെത്തുന്നു

എനിക്കെന്തിനീ ജന്മം നിന്‍ സാമിപ്യമില്ലാതെ

അബലയാം വിധവയായ് ഏവര്‍ക്കും ഭാരമായ്

ഐശ്വര്യക്കേടായി, അപശകുനക്കാഴ്ചയാ‍യ്

ഇരുട്ടിനു കാവലായ് ദിവസങ്ങളെണ്ണി ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞീടുന്നു

അവകാശമേതുമതില്ലാതെ അടിമയായ് മാറിയ സ്ത്രീ ജന്മമിന്നു ഞാന്‍

അറിക നീ നന്നായി എന്‍ പ്രിയനേ

പതിയുടെ ചിതയതില്‍ സതി ചെയ്ത സ്ത്രീകളേ

എന്‍ വിധിയേക്കാള്‍ ഭാഗ്യമതു തന്നെയല്ലേ?

---------------------------------------------------

വൈധവ്യത്തെ ധീരമായി നേരിട്ട് ജീവിക്കുന്ന ഒരുപാടു പേരുണ്ടെങ്കിലും

ശപിക്കപ്പെട്ട ജന്മം ആണു വിധവയുടേതെന്ന് കരുതുന്ന ഒരു സമൂഹം ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്.

സമൂഹത്തിന്റെ തുറിച്ചുനോട്ടങ്ങള്‍ക്കും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍ക്കും നിന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ് ഇന്നും വിധവകള്‍. ഇത് അവര്‍ക്കു വേണ്ടി.......

തപസ്സ്

2008-01-30T10:01:00.000+04:00

മണ്ണില്‍ പെയ്തിറങ്ങുന്ന നിമിഷത്തിനായ്

മുകിലാകുമാശ്രമവനിയില്‍

ഒരു ജന്മം തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന

ജലകണികയെപ്പോലെ....

ഹിമബിന്ദുവിനെ സീമന്തരേഖയില്‍ ചാര്‍ത്തി

സൂര്യനെ നോക്കിച്ചിരിക്കാന്‍

പതിറ്റാണ്ടിലേറെ കാത്തിരിക്കുന്ന

കുറിഞ്ഞിപ്പൂവിനെപ്പോലെ....

വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വിടരുന്ന കാലവും കാത്ത്

പൂവിനെ ഒരുമാത്ര ചുംബിക്കാന്‍

പോടിനുള്ളില്‍ വ്രതം നോറ്റിരിക്കുന്ന

കുഞ്ഞുപൂമ്പാറ്റയെപ്പോലെ....

പ്രകാശം തേടിപ്പറക്കാന്‍ ഒരുജന്മം മുഴുവന്‍

ചിറകിനായ് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്

ചിതല്‍പ്പുറ്റിനുള്ളില്‍ മഴയെ കാത്തിരിക്കുന്ന

ഈയലിനെപ്പോലെ....

നീ എന്നില്‍ അലിയുന്ന നിമിഷത്തിനായ്

ഈ ജന്മം മുഴുവന്‍ സാഫല്യവും തേടി ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും

ഒരുവേള നീ വന്നില്ലെങ്കില്‍....

വരുന്ന ജന്മങ്ങളിലും

തോഴീ...നിനക്കായ്

2008-01-28T13:34:00.000+04:00

കാപട്യമറിയാത്ത കാലത്തു നീ വന്നു

കളിക്കൂട്ടുകാരിയായെന്റെ തോഴീ

എന്നുമെന്‍ കുറുമ്പിനും കുഞ്ഞുവഴക്കിനും

കൂട്ടായി നീ നിന്നതെന്റെ ചാരെ

വൈകാതെ കാലത്തിനനിവാര്യതയില്‍ നാം

അറിയാതെ വേര്‍പെട്ടകന്നു പോയി

എങ്കിലും മനസ്സാം പുസ്തകത്താളില്‍ നീ

തെളിവേറുമേടായ് മിഴിവോടെ നിന്നു

ഒരുനാളിലര്‍ബുദം നിന്നുടെ രക്തത്തില്‍

ക്രൂരമാം കുസൃതിയതു കാട്ടിയ വേളയില്‍

അകലെയെന്നാകിലും മനസ്സുകൊണ്ടെങ്കിലും

നിന്നിലേക്കെത്തുവാന്‍ ആശിച്ചുപോയ്

ജീവനും മരണവുംനിനക്കായി പൊരുതുന്ന

ആസ്പത്രിമുറിയില്‍ ഞാനെത്തിയ നേരത്തും

പാതിവഴിക്കായ പരീക്ഷയെ ചൊല്ലി നീ

വേവലാതിപ്പെട്ടു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതും

ഏറെക്കഴിയാതെ ബോധം മറഞ്ഞതും

വ്യാധിയാലവശമാം നിന്‍ മുഖം നോക്കി ഞാന്‍

ഏറെ നേരം നിന്നരുകിലായ് നിന്നതും

പാതിമയക്കത്തിലെനിക്കു നീ നല്‍കിയ

പുഞ്ചിരിത്തിളക്കവും ഞാനോര്‍ത്തീടുന്നു

പിന്നെയൊരു ചിതയായ് നീയടങ്ങുമ്പൊഴാ-

കാഴ്ചയതു മറച്ചെതെന്‍ കണ്ണുനീരും

ഒരുനാളീലൊന്നിച്ചെടുത്തൊരാ സ്കൂള്‍ചിത്രം

നെഞ്ചോടടക്കി ഞാന്‍ സ്വയമടങ്ങി

കാലപ്പഴക്കത്താല്‍ നിറം മങ്ങിയ ചിത്രത്തില്‍

കളങ്കമന്യേ നീ ചിരിച്ചു നില്‍ക്കെ

തേടുന്നു ഞാനീ ലോകത്തിലൊക്കെയും

എന്‍ ചാരെ നില്‍ക്കുമൊരു കൂട്ടിനായി

ഇന്നലെയും ഇന്നും

2008-01-24T11:28:00.000+04:00

ഇന്നലെ ഞാന്‍ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു

എന്റെ നഷ്ടങ്ങളെയോര്‍ത്ത്.

തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങള്‍

മനസ്സിനെ മരുഭൂമിയാക്കി

ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകളെന്റെ മനസ്സില്‍

വേലിയേറ്റം നടത്തി

ശേഷിപ്പുകള്‍ ഒന്നുമില്ലെന്ന്

ഞാന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു

നാളെയെനിയ്ക്കില്ലെന്ന് ചൊല്ലി

ഞാന്‍ വിലപിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു

ഇന്ന് ഞാനാഴത്തില്‍ ചിന്തിക്കുന്നു

കരഞ്ഞതിന്റെ കാരണം തേടി.

നഷ്ടങ്ങളുടെ ശൂന്യതയ്ക്ക് മേലെ

ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ മേലാപ്പ് വീണു

സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കു പൊട്ടിമുളയ്ക്കാന്‍

മനസ്സിനെ ഞാനുഴുതുമറിച്ചു

നാളെയെനിക്കുള്ളതെന്ന്

മനസ്സെന്നോട് മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു

പുതുനാമ്പെടുത്ത പ്രതീക്ഷകള്‍കണ്ട്

ഇന്നു ഞാന്‍ ചിരിയ്ക്കുന്നു

കരഞ്ഞതിന്റെ അര്‍ത്ഥമില്ലായ്മ

എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

കരഞ്ഞതും ചിരിച്ചതും ചിന്തിച്ചതും

ഇന്നലെയും ഇന്നും പിന്നെ നാളെയും

ഒക്കെ ചേര്‍ത്തുഞാനുറക്കെ വായിച്ചു

പിന്നെയൊറ്റവാക്കില്‍ പറഞ്ഞു “ജീവിതം”

പിതൃസ്നേഹം

2008-01-20T14:59:00.000+04:00

എന്നുമെന്‍ ശൈശവബാല്യസ്മരണകള്‍

വാത്സല്യച്ചൂടുള്ളോരാ വിരല്‍തുമ്പില്‍ തുടങ്ങുന്നു

പിച്ചവെക്കാന്‍ പഠിക്കുന്ന നാളിലെന്നോ

തട്ടിവീഴാന്‍ തുടങ്ങുന്ന നേരത്ത്

എത്തിപ്പിടിച്ചൊരെന്‍ പിതാവിന്റെ കയ്യുകള്‍

ശക്തി പകര്‍ന്നിടുന്നീ നാളിലൊക്കെയും

കൌമാരമെന്നെ തഴുകിയ നേരത്തും

യൌവ്വനമാകെ പൊതിഞ്ഞൊരാ നാളിലും

കുഞ്ഞിളം പൈതലായ് ഞാനാ കരങ്ങളില്‍

സുരക്ഷിതമാം കുഞ്ഞുറക്കങ്ങളറിഞ്ഞതും

അതിമോഹമെങ്കിലും ഞാന്‍ ചൊല്ലുമാശകള്‍

അദ്ധ്വാനവേഗത്തില്‍ നടത്തിച്ചു തന്നതും

മറവിതന്‍ മാറാല പൊതിയാതെവെച്ചിട്ടു-

നിധിപോലെ ഞാനെന്നുമോര്‍ത്തിടുന്നു

ഏതൊരു ജീവിതപ്രതിസന്ധിനാളിലും

വഴിയറിയാതെ പരതിയ നേരത്തും

കൈനടത്തുവാന്‍ തെളിയുന്ന വെളിച്ചമായ്

എത്തിയതൊക്കെയും ആ സ്നേഹമല്ലയോ

കരളുരുകുന്നൊരു നൊമ്പരമോടെന്നെ

ജീവിതപാതയില്‍ ഏകയായ് വിട്ടപ്പോള്‍

നിറഞ്ഞൊരാ കണ്ണുകളിന്നും മനസ്സിന്റെ

വിങ്ങലായ് ഞാനെന്നുമറിഞ്ഞിടുന്നു

ഇന്നീ മരുഭൂവിലൊറ്റക്കു ഞാനെന്റെ

ഭാവിതന്‍ ഏടുകള്‍ തുന്നിടുമ്പോള്‍

തേടുന്നതെപ്പോഴുമാ വിരല്‍ത്തുമ്പിന്റെ

സ്നേഹാര്‍ദ്രമാകും സുരക്ഷ മാത്രം

ഒരുനാളിലൊക്കെയും നേടി ഞാനെത്തിടും

വീണ്ടുമാ വാത്സല്യത്തണലില്‍ചേരാന്‍

ആ നല്ല നാളിനായ് ഞാനീ മണല്‍ക്കാട്ടില്‍

ഒരുനൂറു സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെയ്തിടുന്നു.

രണ്ടു മുഖങ്ങള്‍

2008-01-17T16:02:00.000+04:00

ഇതും ദുബായില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു മുഖം. ഇതില്‍ രണ്ട് മുഖങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ കൂടി ഒന്നിനെ പ്രസക്തമാക്കുന്നത് അതിന്റെ അഭംഗിയാണ്. പുറമെയുള്ള അഭംഗിയല്ല... ചിന്താരീതിയുടെ.

ഇത്തവണ വേദി ദുബായ് ഗതാഗതവകുപ്പിന്റെ ബസ്സാണ്. അന്നും ഇന്നും ഇവിടെയുള്ള ബസ്സില്‍ മുന്നില്‍നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ നിരയില്‍ മറ്റു സീറ്റുകളേക്കാള്‍ ഉയരത്തിലുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. അതിന് പ്രത്യേകിച്ച് കാരണമൊന്നുമില്ല. അങ്ങനെ അന്നും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ആ സീറ്റില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ഗതാഗതക്കുരുക്കൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എത്തണമെങ്കില്‍ കുറച്ചധികം സമയമെടുക്കും. ഇനിയുള്ള എന്റെ സമയം കാഴ്ചകള്‍ക്കും ചിന്തകള്‍ക്കുമുള്ളതാണ്.

അങ്ങനെ എന്തോ ചിന്തിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ആണ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ കയറുന്നത്. സാരിയാണ് വേഷം. അതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എനിക്ക് പെട്ടെന്നു എന്റെ അമ്മയെയാണ് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. അവര്‍ക്ക് ഒരു നാല്‍പ്പത്- നാല്പത്തിയഞ്ചിനടുത്ത് പ്രായം വരും. നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം. എന്റെ ചിന്ത വിമാനം കയറി. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പണചിലവില്ല്ലാതെ നാട്ടിലേക്കെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കഥാനായികയുടെ വരവായി. ചുരിദാറാണ് വേഷം. പ്രായം അന്‍പതില്‍ കുറയില്ല. പ്രായത്തിന് ഒരുതരത്തിലും യോജിക്കാത്ത വേഷവിധാനങ്ങള്‍. ചുണ്ടില്‍ ചായം, ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയ മുടി... അങ്ങനെ ആവശ്യത്തിലധികം കോപ്രായങ്ങള്‍ കാണിച്ചിട്ടുണ്ട് കക്ഷി. പക്ഷെ ഇതൊക്കെ കൂടി ആയപ്പോള്‍ പ്രായം എടുത്തുകാണിക്കുന്ന പോലെ ആ‍യി എന്നു മാത്രം.

വന്നിരുന്നത് സാരിയുടുത്തിരിക്കുന്ന പാവം ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത്. ഇരുന്നപാടെ ആ ബസ്സില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ സംസാരം തുടങ്ങി. മലയാളി തന്നെ. സന്തോഷം!!! പരിചയപ്പെടല്‍ ആ‍ണ് നടക്കുന്നത്. മനപ്പൂര്‍വ്വം ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നിട്ടുകൂടി എല്ലാം ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രഭാഷണം അത്രയ്ക്കു വ്യക്തം. സാരി- ചേച്ചി സ്വരം താഴ്ത്തിയാണ് പറയുന്നതെങ്കില്‍ കൂടി തൊട്ട് പുറകില്‍ ഇരിക്കുന്നതിനാല്‍ എനിക്കു നന്നായി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

രണ്ടുപേരും പ്രവാസികളിലെഅടിസ്ഥാന വര്‍ഗ്ഗം. വീട്ടുജോലിക്കാര്‍. ജോലിയുടെയും യാത്രയുടെയും ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. നല്ലത് തന്നെ....ആരുമല്ലെങ്കിലും പറയാന്‍ അവര്‍ക്ക് പൊതുവായ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലൊ. ബസ്സിലെ യാത്രയില്‍ ഇത്തരം ചങ്ങാത്തങ്ങള്‍ നല്ലതാണ് ഒരു പരിധി വരെ.

സംസാരം തുടരുകയാണ്. കേട്ടതില്‍ നിന്ന്... സാരി ചേച്ചി വന്നിട്ട് മൂന്നു മാസങ്ങളെ ആയിട്ടുള്ളു. ആദ്യത്തെ വരവാണ്. നാട്ടില്‍ നിന്ന് കടവും മേടിച്ച് ജീവിതം പച്ചപിടിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന സാധാരണ പ്രവാസി. നാട്ടില്‍ ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളും. ഭര്‍ത്താവ് നല്ലവനെങ്കിലും വരുമാനം കുറവാണ്. പണമില്ലാത്തതിനാല്‍ വീടുപണി പകുതി ആയപ്പോള്‍ നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു. ഇനിയെല്ലാം ശരിയാക്കണം. മകളെ കല്യാണം ചെയ്തയക്കണം. മകനെ എങ്ങനെ എങ്കിലും ഇവിടെ കൊണ്ടുവരണം. ഇതിനൊക്കെ മുന്‍പ് കടങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കണം. പിന്നെ നാട്ടില്‍ പോയി മനസ്സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കണം. ഏതൊരു പ്രവാസിയുടെയും സ്വപ്നങ്ങള്‍.

അടുത്തത് ചുരിദാര്‍ ചേച്ചിയുടെ വിവരണമാണ്. വന്നിട്ട് അഞ്ചുവര്‍ഷത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ആയി. ഇതിനിടയില്‍ പലതവണ പോയി വന്നു. പ്രസവാനന്തര ശുശ്രൂഷയില്‍ അഗ്രഗണ്യയാണ്. അതിലാണ് ഇപ്പോള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൂടെ ഇപ്പോള്‍ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന വീടിനെ കുറിച്ചും വീട്ടുകാരെ കുറിച്ചും കുറച്ച് പരദൂഷണവും. രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ച മുന്‍പു മാത്രം ജനിച്ച ആ കുഞ്ഞ് എപ്പോഴും കരയുന്നു പോലും... (എങ്ങനെ കരയാതിരിക്കും? ഈ തിരുമുഖം അല്ലെ എന്നും കാണുന്നത്...അതിനു പോലും സഹിച്ചു കാണില്ല.)

ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത് ഇതൊന്നും കേട്ടല്ല. സാരി- ചേച്ചിയോട് ചുരിദാര്‍ ചേച്ചി ഒരു ചോദ്യം. ആദ്യം കേട്ടാല്‍ തികച്ചും നിര്‍ദ്ദോഷകരമായ ചോദ്യം. “ആരുടെ കൂടെയാ താമസിക്കുന്നത്?” ...സാരി- ചേച്ചി ഉത്തരം പറഞ്ഞു... “കുറച്ചു കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ; ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് ഒരു മുറിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്”

ഉടനെ അടുത്ത ചോദ്യം... “അതല്ല; ഇപ്പോ ആരുടെ കൂടെയാണ് കൂടിയിരിക്കുന്നതെന്ന്....?” സാരി ചേച്ചിയും കൂടെ ഞാനും ഒരുമിച്ചൊന്ന് ഞെട്ടി...

ചുരി- ചേച്ചി: “മനസ്സിലായില്ല അല്ലെ? ഇവിടിതൊക്കെ പതിവാ... ( ഏതൊക്കെ???ആര്‍ക്കറിയാം.) ഞാന്‍ തന്നെ ഈ അഞ്ചുവര്‍ഷമായി രണ്ടു പേരുടെ കൂടെയായിരുന്നു താമസിച്ചത്. ആദ്യം അവധി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോഴേക്കും ആദ്യം താമസിച്ചയാളിന്റെ കൂടെ വേരൊരുത്തി താമസമായി. ഞാന്‍ പിന്നെ അടുത്തയാളെ നോക്കി. അല്ല പിന്നെ; ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം? ഇപ്പോള്‍ ഉള്ളയാളും ഞാനും ഒരുമിച്ചാ അവധിക്കു പോകുന്നത്. ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല. ശമ്പളം കയ്യിലിരിക്കും. ചെലവെല്ലാം അയാളു നോക്കിക്കോളും.... അല്ലാ വന്നിട്ട് മൂന്ന് മാസമായില്ലേ? ഇതൊന്നും വേണ്ടെ? ചെറുപ്പമല്ലെ? (ആരാണോ ചെറുപ്പം?) ആളെ വേണൊ? പറഞ്ഞാല്‍ മതി, ഫോണ്‍ നമ്പറും തന്നേക്ക്”

സാരി ചേച്ചി: “ എനിക്കൊന്നും വേണ്ട. എങ്ങനെ എങ്കിലും കടം തീര്‍ത്ത് നാടു പറ്റിയാല്‍ മതി. ജീവിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ജീവിച്ചതാ... അതു മതി.... ഞാന്‍ ഇറങ്ങുവാ” ഇതും പറഞ്ഞ് സാരി ചേച്ചി അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി ഒരു പോക്ക്. ഞാന്‍ അവരെ മനസ്സാ ഒന്ന് അഭിനന്ദിച്ചു. ഈ പ്രലോഭനത്തില്‍ വീണില്ലല്ലൊ. “നല്ല ഒരു അമ്മ” ...ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി.

ഞാന്‍ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. എനിക്കിറങ്ങാന്‍ ഉള്ള സ്ഥലം ആയിട്ടില്ല. വെറുതെ ഒന്നു ചുരി- ചേച്ചിയെ നോക്കി. എവിടെയോ നോക്കിയിരുന്ന അവര്‍ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. എന്റെ അടുത്തേക്കുള്ള വരവാണ്. ഞാന്‍ ഇരുന്നു...ഒന്നും അറിയാത്തവളെ പോലെ... ഞാന്‍ ഈ നാട്ടുകാരിയേ അല്ലെന്ന മട്ടില്‍.

പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത് മറ്റൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളെ കുറിച്ച്. പ്രവാസിയുടെ ദു:ഖസത്യത്തെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്ന മറ്റൊരു നഗ്നസത്യത്തെ കുറിച്ച്.....

തിരിച്ചറിവ്

2008-01-09T13:46:00.000+04:00

ആദ്യരാവില്‍ കുളിരാര്‍ദ്രതയില്‍

ആര്‍ത്തിയോടെന്നെ പുല്‍കിടുമ്പോള്‍

ചെവിയില്‍ നീയെന്നോട് മധുരമായ് മന്ത്രിച്ചു

നീയിന്നുമുതലെനിയ്ക്കുമാത്രം സ്വന്തം

സ്നേഹത്തിന്‍ മാധുര്യമേറും സ്വാര്‍ത്ഥതയെ

സ്വകാര്യമായ് ഞാനന്നാസ്വദിച്ചുനന്നെ

ഭാവിയും വര്‍ത്തമാനവും നിനക്കെന്ന്

ഞാനുമുറച്ചെന്നോടുമന്ത്രിച്ചുമെല്ലെ

നാളുകള്‍ക്കിപ്പുറമെന്‍ ഭൂതകാലം തേടി

തിരികെ നീയേറെ നടന്നപ്പോഴും

തീവ്രമാം സ്നേഹത്തിന്‍ ഭാവമെന്ന്
മനസ്സില്‍ ഞാ‍നൊരുവേളയന്ധയുമായി
എന്നോ മരിച്ചൊരെന്‍ കൌമാരപ്രണയത്തെ
ദുഷിച്ചൊരു വിഴുപ്പായ് നീയെന്നുമലക്കവേ
മറവിയില്‍ പൂണ്ടൊരായിന്നലെകള്‍
ആര്‍ക്കു ഞാന്‍ നല്‍കിയെന്നാരായവേ

ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാത്തൊരെന്നിന്നലെകള്‍
നിനക്കെന്ന് ചൊല്ലിയതോര്‍മ്മയില്ലേ
സ്വാര്‍ത്ഥസ്നേഹത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തമാം ഭാവത്തില്‍
വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ ഞാന്‍ കണ്ണടച്ചു
ആയിരം ചോദ്യങ്ങള്‍ അഗ്നിയായ് പെയ്യവേ
സ്നേഹത്തിന്‍ മാരിയെന്നോര്‍ത്തു നിന്നു
എന്തുഞാന്‍ പറയേണമെന്നു നിനക്കവേ
വാക്കുകള്‍ക്കിടയിലെ മൌനത്തിന്‍ ഭാഷയ്ക്ക്
കുറ്റസമ്മതത്തിന്റെ ഛായയെന്നോതി നീ
താലിമഹാത്മ്യത്തിന്‍ കൂട്ടു പിടിച്ചെന്റെ
ചാരിത്ര്യശുദ്ധിക്കു കല്ലെറിഞ്ഞു
മംഗല്യക്കുരുക്കിനാല്‍ ബന്ധിതമാം മനം
ചിന്തയാമശുദ്ധിയെ പ്രാപിച്ചു പോല്‍
ഇനിയേതു സ്നേഹത്തില്‍ ഭാവമായ് കരുതണം
നീയെനിക്കേകുന്ന പീഡനങ്ങള്‍
ഇല്ലെനിക്കാവില്ലയെന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ
സംശയകണ്ണിനായ് ബലി നല്‍കുവാന്‍
അര്‍ഹതയനര്‍ഹതയേകുന്ന ചാരിത്ര്യം
വേണ്ടതു നാരികള്‍ക്കെന്നതുണ്ടോ?
ഏതൊരഴുക്കിലും കാല്‍കഴുകാവുന്ന
പുരുഷനാ ശുദ്ധിയതു വേണ്ടപോലും...

തൂലികാസുഹൃത്ത്

2008-01-07T17:31:00.000+04:00

ഞാന്‍ പ്രീഡിഗ്രിയുടെ ‘ഉന്നതവിജയം’ കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊന്നിനും അതിന്റെ പേരില്‍ പ്രവേശനം കിട്ടില്ലെന്ന അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ആണ് ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ പൈനാവില്‍ മോഡല്‍ പോളിടെക്‍നിക്കില്‍ ഡിപ്ലോമ പഠനത്തിന് ചേരുന്നത്‌‌‌. പ്രീഡിഗ്രിയ്ക്ക് മാര്‍ക്ക് കുറഞ്ഞതിനുള്ള ഒരു ശിക്ഷാനടപടിയായിട്ടാണ് ഞാന്‍ ആദ്യം അതിനെ കണ്ടത്. എന്നാല്‍ പിന്നീട് ഞാന്‍ ആ കാലത്തെ വല്ലാതെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ മാറിയത് വളരെ പെട്ടെന്നാണ്. അവിടെ ഹോസ്റ്റലിലെ ജീവിതവും സൌകര്യങ്ങള്‍ ഏറെയൊന്നുമില്ലാത്ത ക്യാമ്പസ്സും.... എല്ലാമായി അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്ന കാലം. പെട്ടെന്ന് മനസ്സില്‍ ഒരു ആഗ്രഹം... ഒരു തൂലികാസുഹൃത്തിനെ വേണം.

സാഹിത്യത്തോടുള്ള ഭ്രമം പണ്ടേയുള്ളതു കൊണ്ട് ആ രീതിയിലുള്ള ആളായാല്‍ നല്ലത്. ആഗ്രഹം മനസ്സില്‍ മിനുക്കി വെച്ചു. ഇതിനിടയില്‍ ഇക്കാര്യം സഹമുറിയത്തിയോടും സൂചിപ്പിച്ചു. അവള്‍ക്കും കേട്ടപ്പോള്‍ താല്പര്യം. എന്നാല്‍പിന്നെ പൊതുവായിട്ട് ഒരു സുഹൃത്ത് മതിയെന്നായി തീരുമാനം. ശേഷം അങ്ങനെ ഒരാളെ കണ്ടെത്തുന്നതിനെ കുറിച്ചായി ആലോചന.

ആ ആഴ്ച വീട്ടില്‍ പോയി വരുന്ന നേരം ബാഗില്‍ യൂണിഫോം വെച്ചിട്ട് അതിനു മേലെയായി വെച്ചിരുന്ന പത്രത്താളില്‍ ആണ് അറിയാതെ കണ്ണുടക്കിയത്. നിമിത്തം! അല്ലാതെന്ത് പറയാന്‍. പത്രത്തില്‍ യുവ സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ സൃഷ്ടികള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ഒരു പം‌ക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു മുന്‍പ്. കയ്യില്‍കിട്ടിയത് അതായിരുന്നു. അതില്‍ ഒന്നിന് താഴെ പേരും മേല്‍‌വിലാസവും. മറ്റെന്തുവേണം.. ? കത്തു തയ്യാറായതും അയച്ചതുമൊക്കെ ശരവേഗത്തില്‍ ആയിരുന്നു. പിന്നെ മറുപടിക്കത്തിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും ഞാനും എന്റെ സഹമുറിയത്തി സുഹൃത്തും ക്യാമ്പസ്സിലെ കത്തുപെട്ടിക്കു മുന്നില്‍ തപസ്സായി. കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് സാധാരണ വരുന്ന കത്തുകള്‍ പോലും ഇല്ല.. ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും അതു മറന്നു. പുതിയ വിഷയങ്ങള്‍, പുതിയ ചിന്തകള്‍.... പ്രായവും അതാണല്ലൊ.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയൂണിനു ശേഷം പതിവുപോലെ ഞാനും മറ്റു ചില സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി വായ്‌നോട്ടം എന്ന കലയ്ക്ക് പുതിയ മാനങ്ങള്‍ നല്‍കികൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം. പെട്ടെന്ന് എന്തോ അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചതു പോലെ എന്റെ സഹ-സുഹ്രൃത്ത് (ചുരുക്കിയതാ!!!) ഓടി വരുന്നു.കയ്യില്‍ ഒരു കത്തും.ആര്‍ക്കെന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നറിയാന്‍ ഭയം നിറഞ്ഞ ഒരു ആകാംക്ഷയോടെ ഞങ്ങള്‍ നോക്കി. അടുത്തെത്തിയ ഉടനെ കത്ത് എന്റെ കയ്യില്‍ തന്ന്‍ വായിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അത് ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഞങ്ങള്‍ തൂലികാസുഹൃത്തിനെഴുതിയ കത്തിനുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഒരു സമ്മാനം കിട്ടിയ മനസ്സോടെയാണ് ഞാന്‍ അത് വായിച്ചത്. “സാഹിത്യത്തോടുള്ള നിന്റെ ഭ്രമം ഇതോടെ അവസാനിക്കണം” എന്ന മട്ടിലുള്ള ഒരു കത്ത്. അന്നും ഇന്നും ലളിതസാഹിത്യത്തോട് മാത്രമെ മമതയുള്ളു. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല; അതേ എനിക്ക് മനസ്സിലാക‍ൂ‍. ഒന്നുരണ്ടാവര്‍ത്തി വായിച്ചു നോക്കി. ഇല്ല; രക്ഷയില്ല. മലയാളസാഹിത്യത്തില്‍ ബിരുദമെടുത്താലും മനസ്സിലാക്കാന്‍ പ്രയാസപ്പെടേണ്ടിവരും. ഞാനിങ്ങനെ രണ്ടും മൂന്നും തവണ കത്ത് തിരിച്ചും മറിച്ചും ഒക്കെ വായിക്കുന്നത് കണ്ട് അവള്‍ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്. എന്തായാലും ഒന്നു മാത്രം മനസ്സിലായി. നിരാശയ്ക്ക് കയ്യും കാലും വെച്ച ആളാണ് ഞങ്ങളുടെ തൂലികാസുഹൃത്ത്. എന്തായാലും വീണ്ടും എഴുതാമെന്നായി തീരുമാനം. ഇത്രമേല്‍നിരാശ എന്താണെന്ന് അറിയണമല്ലോ. വീണ്ടും എഴുതി. നമ്മളും മോശക്കാരല്ലെന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ കാവ്യാത്മകമായി തന്നെ എഴുതി. അറിയാവുന്ന സാഹിത്യം ഒക്കെ ചേര്‍ത്ത് കൊഴുപ്പിച്ചു.

ഇത്തവണ മറുപടി എന്റെ പേരില്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ നിരാശ തന്നെയാണ് അന്തര്‍ലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. കുറച്ചു കൂടി വിശദീകരിച്ച് എഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്ന് മാത്രം. കത്തിത്തീരാന്‍ കൊതിയ്ക്കുന്ന ഒരു തിരിയാണെന്നും അതുടനെ തന്നെ കാണുമെന്നുമാണ് . ജീവിക്കാന്‍ തീരെ ആഗ്രഹമില്ല; അതിനാല്‍ തന്നെ പുതിയ സുഹൃത്ബന്ധം ഒരു ബാധ്യതയാകുമെന്നും എഴുതിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു കത്തെഴുതാന്‍ ജീവനോടെ കാണില്ലെന്നും. അതിലെ ചില വരികള്‍ മാത്രം ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാകുന്നു. “എന്നെ തേടി ഇനി നിങ്ങളുടെ കത്തുകള്‍ വരില്ലെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. അഥവാ വന്നാലും വായിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ടാകില്ല. ആകാശത്തു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കിടയിലിരുന്നു ഞാന്‍ നിങ്ങളെ കാണുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് മാത്രം നിങ്ങള്‍ അറിയുക.”

വായിച്ചപ്പോള്‍ ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ച സുഹൃത്തിനെ അതില്‍ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കണമെന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു. വീണ്ടും എഴുതി, ജീവിതത്തില്‍ തോറ്റുകൊടുക്കരുതെന്നും ജീവിച്ച് ജയിക്കണമെന്നും സങ്കടങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ച് തീര്‍ക്കണമെന്നുമൊക്കെയായി കുറെ ഉപദേശങ്ങള്‍. പക്ഷെ മറുപടി വന്നില്ല. വീണ്ടും രണ്ടുമൂന്ന് കത്തുകള്‍ തുടരെ എഴുതി. ഒന്നിനും മറുപടി കണ്ടില്ല. ആരുമല്ലാതിരുന്നിട്ടും മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത. എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നറിയാന്‍ യാതൊരു വഴിയുമില്ലല്ലോ എന്ന് മനസ്സ് പരിതപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ പത്രങ്ങളില്‍ തിരഞ്ഞു. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും സങ്കടകരമായ വാര്‍ത്തയുണ്ടോ എന്നറിയാന്‍. പക്ഷെ അതിനും പരിമിതികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം ഈ സുഹൃത്തിന്റെ വീട് മറ്റൊരു ജില്ലയായതിനാല്‍ ആ വാര്‍ത്ത എന്തായാലും ഞങ്ങളുടെ പ്രാദേശിക ദിനപ്പത്രത്തില്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യത കുറവാണ്. എന്തായാലും വെറുതെയിരിക്കാന്‍ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും ആലോചിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവിടുത്തെ പ്രാദേശിക ദിനപ്പത്രം സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു സാധ്യത തെളിഞ്ഞത്. എന്റെ പ്രീഡിഗ്രികാലത്തെ ഒരു സുഹൃത്ത് ആ ജില്ലയില്‍ ആ‍ണ് പഠിക്കുന്നത്. അവള്‍ എല്ലാ ആഴ്ചയും വീട്ടില്‍ വരാറുള്ളതാണ്. ടെലിഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പമായി. അവളോട് കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. തൂലികാസുഹൃത്തിന്റെ പേരും മേല്‍‌വിലാസവും കൊടുത്തു. എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയാല്‍ ഉടനെ അറിയിക്കാനും പറഞ്ഞു.

ഇതിനിടയില്‍ പരീക്ഷക്കാലം വന്നു. ആ ചൂടില്‍ എല്ലാം മറന്നു. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു ദിവസത്തെ അവധിയും കഴിഞ്ഞ് ക്യാമ്പസ്സില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ എനിക്കായി ഒരു കത്തുണ്ടായിരുന്നു. കൈപ്പടയില്‍ നിന്നു തന്നെ അതെന്റെ പ്രീഡിഗ്രി സുഹ്രുത്തിന്റേതാണെന്നു മനസ്സിലായി. വേഗത്തില്‍ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി ഞാന്‍ ആ കവര്‍ തുറന്നു. അതിനുള്ളില്‍ അവളുടെ കത്തും ഒരു പത്രത്താളിന്റെ തുണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. കത്തു വായിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. പത്രത്താള്‍ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. അതില്‍ ഒരു ചരമവാര്‍‌ത്തയുണ്ടായിരുന്നു. ആത്മഹത്യചെയ്ത ഒരു ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരന്‍. പേരും വീട്ടുപേരും കണ്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടി. അത് ഞങ്ങളുടെ തൂലികാസുഹൃത്തായിരുന്നു. സുഹൃത്തിന്റെ കത്തില്‍ നിന്നും അത് ഒരു മാസത്തിനു മുന്‍പുള്ള പത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലായി. കണക്കുകൂട്ടി നോക്കിയാല്‍ അവസാന കത്തെഴുതി ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തിന് ശേഷം. ഒരിക്കലും കാണാത്ത ആ കൂട്ടുകാരനെ ഒര്‍ത്ത് ദിവസങ്ങളോളം മനസ്സ് തേങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാള്‍ക്കും ഇന്നും മനസ്സിലാകാത്തത് ഒന്നേയുള്ളു... ഞങ്ങള്‍ അവസാനം അയച്ച കത്തുകള്‍ ആരുടെ കയ്യിലാകും എത്തിയിട്ടുണ്ടാവുക??

മനസ്സിന് ഒരു വേദന മാത്രം തന്ന് അകന്നുപോയ കൂട്ടുകാരാ.... നീയെന്തിന് ഇതു ചെയ്തു?? അവസാന കത്തില്‍ പറഞ്ഞതു പോലെ ആകാശത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണില്‍ ഇരുന്ന് നീ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?

പിറവിരഹസ്യം

2008-01-03T11:02:00.000+04:00

മനസ്സിലാദ്യംപിറന്നത് ആണ്‍ചിന്ത

പിന്നെ പിറന്നത് പെണ്‍ചിന്ത

ആണ്‍ചിന്തയെ അഴിച്ചുവിട്ടു

പെണ്‍ചിന്തയെ അടക്കിവെച്ചു

ആണ്‍ചിന്ത വ്യഭിചരിച്ചു

പെണ്‍ചിന്ത വേശ്യയായി

അഴിച്ചു വിട്ടതും അടക്കിവെച്ചതും

അറിയാതെയൊന്നായി

ഗര്‍ഭത്തില്‍ പിറന്നത് “ഭാവന”

അടക്കിവെച്ചതിനെ അഴിച്ചുവിട്ടു

അഴിച്ചു വിട്ടതിനെ അടക്കിവെച്ചു

വീണ്ടുമവരൊന്നിച്ചതിന്‍ ഫലം

ഗര്‍ഭത്തില്‍ പിറന്നത് “ആശയം”

അഴിച്ചും വിട്ടില്ല; അടക്കിയും വെച്ചില്ല

ഇഷ്ടമുള്ളതു ചെയ്യാന്‍ വിട്ടതില്‍ ഫലം

എല്ലാമങ്ങനെയൊന്നായ് ശയിച്ചതില്‍

പിറന്നതിന്‍ പേരാണ് “കവിത”

ആണ്‍ജന്മമെന്നൊരു കൂട്ടര്‍

പെണ്‍ജന്മമെന്നു മറ്റൊരുവര്‍

രണ്ടുമല്ലെന്ന് മാലോകര്‍

ആണായും പെണ്ണായും വളരേണ്ട

എന്നുമെന്നും നീയെന്‍ ഉണ്ണിക്കവിത!!!

മനസ്സേ നിന്നോട്.....

2007-12-31T11:50:00.000+04:00

മനസ്സേ നീ പറയുകെന്നോട്

മൂടിക്കെട്ടിയൊരാകാശം കണക്കെ

എത്രനേരമായ് നീ നില്പൂ

ഒന്നുമുരിയാടാതെ ജഡം പോല്‍

വേറിട്ടെന്നില്‍നിന്നകന്നു നീ

പോകവേ ഞാനറിവൂ

നീയെനിക്കന്യയാകുന്നതും

പിന്നെയറച്ചുമാറുന്നതും

അരുതാത്തതെന്തോ ചെയ്തത്

ഞാനറിഞ്ഞാശിച്ചിട്ടെന്ന്

പറയുവാന്‍ നിനക്കാവുമോ

എന്‍‌ഹിതമറിയുന്നൊരെന്‍ തോഴീ

നിന്നെ കേള്‍ക്കാഞ്ഞതല്ല ഞാന്‍

കേട്ടിട്ടും കേള്‍ക്കാത്തപോല്‍ നടിച്ചതും

അപ്രിയമായതറിഞ്ഞു ചെയ്തതും

എന്നും തോല്‍‌വിയെ പുല്‍കുമെന്‍ ബലഹീനത

അര്‍ഹതയില്ലാ സ്വപ്നങ്ങളെ

പ്രാപിക്കാനെനിക്കാവുമെന്നോ

എന്‍ ദൌര്‍ബല്യമറിയുന്നവളായ്

നിനക്കാവില്ലതു ചൊല്ലുവാന്‍

പോകാനുണ്ടേറെ ദൂരമിനിയും

മുള്ളു നിറഞ്ഞ പാതകള്‍ താണ്ടി

കാത്തിരിക്കും കയ്പുനീരിനെ

ദാഹജലമായ് കുടിച്ചിടേണം

കടമകള്‍ തീര്‍ക്കാനുണ്ടേറേ

പാലിക്കാന്‍ വാഗ്ദാനങ്ങളും

ജീവിതമാം സമരവീഥിയില്‍

ആശകള്‍ക്കിടമില്ല തെല്ലും

അറികനീയെന്നെ നന്നായ്

അറിഞ്ഞതിനൊക്കെയും മേലെയായ്

പെയ്തൊഴിഞ്ഞു വരികയെന്നില്‍

സമന്വയിക്കൂ‍ നിതാന്തമായ്

മുഖം

2007-12-26T10:00:00.000+04:00

ആഘോഷങ്ങളുടെ വിരുന്നുകാലം‌‌‌. ഈദ്, ക്രിസ്തുമസ്...അങ്ങനെ എല്ലാം അടുത്തടുത്ത്‌‌.‌‌ദുബായിലെ ‌പ്രശസ്തമായ ഷോപ്പിങ് സെന്റര്‍‌. ഒന്നും വാങ്ങാന്‍ അല്ലെങ്കിലും വേറെ പ്രത്യേകിച്ച് പണി ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാനും അവിടെ കയറി. ‌

സാധാരണ ഏതൊരു പെണ്ണിനേയും പോലെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ എനിക്കും ഹരമാണ്‌‌.‌മാസം തീരാന്‍ ഇനി അധികം ദിവസങ്ങള്‍ ഇല്ല. പണത്തിന്റെ വില അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.‌ സ്ത്രീകള്‍‍ക്കായുള്ള വിഭാഗം മനപൂര്‍വ്വം ഒഴിവാക്കി, പുരുഷകേസരികള്‍ക്കായ് എന്തെല്ലാമുണ്ടെന്നു നോക്കാനായി അങ്ങോട്ടു ചെന്നു.‌ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. വിലക്കിഴിവ് പോലെ ആളുകളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്ന ഒന്ന് വേറെ ഇല്ലല്ലൊ. ഇവിടെയും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമല്ല.

"ഓഫര്‍ പ്രൈസ്" എന്ന പേരില്‍ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ആ മുഖം കണ്ടത്. ക്ഷീണിച്ച മുഖം, മെലിഞ്ഞ ശരീരം, അയഞ്ഞതും നിറച്ചേര്‍ച്ച ഇല്ലാത്തതുമായ വസ്തധാരണം... ഈ കാലത്തിനുള്ളില്‍ ആവശ്യത്തിലധികം അധ്വാനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നി.‌ ആര്‍ഭാടങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ഒരു തിരുത്തല്‍ പോലെ തോന്നിയതു കൊണ്ടാകാം എന്റെ ശ്രദ്ധയെ തിരിച്ചു വിളിക്കാന്‍ എനിക്കായില്ല.‌

അവര്‍ എന്തെല്ലാമോ എടുത്തുനോക്കുകയും വില കണക്കുകൂട്ടുകയും ചിലതൊക്കെ തിരികെ വെയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എനിക്കു കാണാമായിരുന്നു.‌ അവധിക്കു പോവുകയായിരിക്കും.‌ഗള്‍ഫിന്റെ സമ്പന്നതയും പ്രൌഢിയും പ്രതീക്ഷിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രീയപ്പെട്ടവര്‍ക്കായി എന്തെല്ലാമോ വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടുകയാണ്.‌ സ്വന്തമായി നല്ലൊരു വസ്ത്രം പോലും ഇല്ലാതെ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ അവര്‍ ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാകും അധ്വാനിക്കുന്നത്??

പ്രീയപ്പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ ഉരുകി ഇല്ലാതാകുന്ന ഒരു ജന്മം।‌ഒരോ പ്രവാസിയും അതു തന്നെ അല്ലേ? നാളെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നല്ലൊരു ജീവിതവും സ്വപ്നം കണ്ട് നാട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് കൂട്ടിനുണ്ടാവുക ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ വ്യഥകള്‍ മാത്രമാകും.‌പിന്നെ ചീര്‍ത്ത ഒരു ശരീരവും; അധ്വാനത്തിന്റെ അമിതഭാരം ലോകത്തിന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും മറച്ചു പിടിക്കാന്‍ ഉള്ള മറയായ എല്ലിന്‍പുറത്തെ വെച്ചുകെട്ടലുകള്‍. എന്നാ‍ല്‍ അതുപോലുമില്ല ഞാന്‍ കണ്ട ഈ പ്രവാസിക്ക്.‌ ജീവിതത്തിന്റെ വേദനകള്‍ വിളിച്ചോതുന്ന രൂപം. എവിടെയൊക്കെയോ കഷ്ടപ്പെട്ട് കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ തുകയ്ക്കായി എത്ര പേരുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും.‌ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാല്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍ തന്നെ എനിക്കു കാണാം പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞ കുറെ മുഖങ്ങള്‍.

പെട്ടെന്ന് അവരുടെ നോട്ടം എന്നിലേക്ക് പാളി വീണു.‌ എന്നെ നോക്കി അവരൊന്നു ചിരിച്ചു. വിഷാദം നിറഞ്ഞതെങ്കിലും നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി.‌ എന്തെല്ലാമോ ചിന്തിച്ചുനിന്നതുകൊണ്ടാകാം തിരിച്ചു ചിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നു പോയി.‌അതോ എനിക്കു ചിരിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയാതോ? ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കെ അവര്‍ നടന്നകലുന്നതു കണ്ടു.‌കയ്യില്‍ കുറെ വസ്ത്രങ്ങളും.‌ഒരു നോവുപോലെ ആ മുഖം കുറെ നേരം കൂടി മനസ്സില്‍ തങ്ങി നിന്നു.‌

തിരികെ പോകാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ബില്ല് അടയ്ക്കുന്ന കൌണ്ടറില്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ അവരെ കണ്ടു। പണം തികയാത്തതു കൊണ്ടാകാം എന്തെല്ലാമോ കൌണ്ടറിനടുത്തു വെച്ചിട്ടുള്ള കുട്ടയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും കണ്ടു. മനസ്സിലെ വേദനയുടെ ആഴം കൂടിയതായി തോന്നി.‌ പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്റെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന സത്യം‌!!!!!.

പ്രണയലേഖനം

2007-12-25T10:14:00.000+04:00

എന്റെ സ്വന്തം .......... ന്,

എനിക്ക് നീ ആരാണ്...??? ഒരായിരം‌പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ഞാന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ച ചോദ്യം... ഒരു വാക്കില്‍ ഒരു ഉത്തരം എനിക്ക് അസാധ്യമാ‍ണ്.‌ എ‌ന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍? ഇല്ല; അതു മതിയാകില്ല. അനേകരില്‍ ഒരാള്‍ അല്ല നീ.‌ മറ്റൊരാള്‍ക്കും നീ ആകാന്‍ കഴിയില്ല... നിനക്ക് പകരം നില്‍ക്കാന്‍ എന്നല്ല, നിന്റെ അസാന്നിധ്യത്തില്‍ ഒരു ആശ്വാസമാകാന്‍ കൂടി മറ്റൊരാള്‍ക്കും കഴിയുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അത് അതിശയോക്തി ആകില്ല.‌‌

നരച്ചു മരവിച്ച ഒരു മനസ്സുമായി ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ എനിക്കായ് ഒരു വസന്തം കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഒരിക്കലും ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.‌‌ചിറകില്‍ അനേകം വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ പേറുന്ന ഒരു ചിത്രശലഭത്തെപ്പോലെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് പറന്നുയരാന്‍ നീ എന്നില്‍ എന്ത് ഇന്ദ്രജാലമാണ് ചെയ്തത്. ഒന്നും എനിക്കറിയില്ല. അറിയുന്നതൊന്നു മാത്രം... നീ എനിക്കെല്ലാമാണ്, എല്ലാമെല്ലാം...എന്റെ മനസ്സിലെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും നിന്നെ കുറിച്ചു മാത്രം। നീ ഇല്ലാതെ എനിക്കൊന്നും ഇല്ല.‌‌നീ ഇല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ ലോകം ശൂന്യമാണ്‌.‌എനിക്കു പൂര്‍ണ്ണത നിന്നില്‍ മാ‍ത്രം। നടന്നുവന്ന വഴികളില്‍ എന്നും ഞാന്‍ ഏകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു... ഒരു കൂട്ടിനായ്.നൊമ്പരങ്ങളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? കാത്തിരുന്ന പ്രണയകാലം... പ്രണയപൂക്കള്‍ വിരിയുന്ന വസന്തകാലം ഇതല്ലേ? ഉറക്കം മരിക്കാത്ത രാത്രികളില്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കുളിര്‍മഴയായ് പെയ്തിറങ്ങട്ടെ॥മഴവില്ലു വിരിയുന്ന താഴ്വാരങ്ങളും‍ പ്രണയമൊഴുകുന്ന നീലത്തടാകങ്ങളും കടന്ന് നമുക്ക് മാലാഖമാരുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും നാട്ടിലെത്താം. മാലാഖമാരെ സാക്ഷിയാക്കി അവിടെ വെച്ച് നമുക്കൊന്നാകാം; സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം പൊഴിക്കുന്ന രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങളായ് നീണ്ട യുഗങ്ങള്‍ പിന്നിടാം...

നിനക്കായ് മനസ്സില്‍ എഴുതിക്കൂട്ടിയ എന്റെ പ്രണയം...പെയ്തൊഴിഞ്ഞ നൊമ്പരങ്ങള്‍ സാക്ഷിയായി നിനക്കു തന്നെ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

ഒരുപാട് ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ നിന്റെ മാത്രം...

തെരുവിലെ ദേവദാസി

2007-12-12T12:00:00.000+04:00

ഇന്നു നീ എന്നോട് ചോദിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ ആശിച്ചു

ഞാനെന്തേയിങ്ങനെ ആയി എന്ന്

ഒരുപാടുത്തരങ്ങളുമായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു

നിനക്കെവിടെ നേരം; തിടുക്കമല്ലേ

മാംസത്തെ പ്രാപിക്കാന്‍ വരുന്നവന്റെ പാപബോധം

പകലിന്റെ മുന്നിലെ മിഥ്യയായ അഭിമാനം

എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെന്നു നീ നടിച്ചു

അവിടെയും നീയൊരു പരാജയം

എന്നെ നിനക്കറിയാം മറ്റാരെക്കാളും

ആദ്യ കാമിനിയെ എങ്ങിനെ മറക്കാന്‍

അന്നൊരിക്കലാദ്യമായ് പ്രണയമെന്ന നാട്യത്തില്‍

നീയെന്നെ പുല്‌കുമ്പോള്‍ ഞാനറിഞ്ഞില്ല

കാമത്തിനെന്നും ഒരു മുഖം മാത്രമെന്ന്

പ്രാപിക്കുന്നവരും പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നവളും

ഇരുട്ടിന്റെ പാരമ്യത്തില്‍ കാണുന്ന പാപത്തിന്റെ മുഖം

പിന്നെയെന്നോ ഒരുമിച്ചു നടന്ന വഴികള്‍

നിനക്കന്യമാകുമ്പോഴും ഞാനേറെ കാത്തു

വന്നില്ല; വന്നത് കാമം പൊതിഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍

അവ പലവുരു പിന്നെയും തേടിയെത്തി

പ്രണയം പണത്തിനു വഴി മാറി

കാമം സ്ഥായിയായി തുടര്‍ച്ച നേടി

വേശ്യാത്തെരുവിന്റെ വിഴുപ്പുമായി

ഇരുട്ടു കനം വെച്ച മുറിയില്‍

മടിശ്ശീലക്കനംനോക്കി മാംസത്തിനു വിലപേശി

മാറി മാറി വരുന്ന വിയര്‍പ്പുഗന്ധത്തില്‍

കാമത്തിനു മറ്റൊരു മുഖം തേടി

ഇന്നു നിനക്കു പറയാന്‍ പ്രണയത്തിന്റെ ജല്പനങ്ങളില്ല

പ്രണയാഗ്നിയില്‍ തുടുത്ത മുഖശോഭയില്ല

മരണത്തിന്റെ വിളറിയ മുഖവും കനം തൂങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി

നീ തേടിയെത്തിയതെന്നെയല്ല

മറിച്ച് മാംസനിബദ്ധമാം കാമം മാത്രം

എനിക്കിനി സഞ്ചരിക്കാന്‍ വഴികളില്ല

നിനക്കു തേടാന്‍ ദേഹങ്ങളും

നിന്നില്‍ തുടങ്ങിയതൊക്കെയും നിന്നില്‍ തീരട്ടെ

കാമത്തിന്റെ മുഖം പാപമായ് തുടരട്ടെ

നമുക്കിനി വെളിച്ചത്തെ സ്നേഹിക്കാം

അഗ്നിയില്‍ ശുദ്ധിനേടി അതില്‍ തന്നെ ഒടുങ്ങാം

ശരശയ്യ

2007-12-11T09:58:00.000+04:00

പറഞ്ഞു തീരാത്തൊരു ക‍ഥപോലെ

നീളുകയാണെന്റെ വ്യര്‍ഥജന്മം

ആശിച്ചു ജീവന്‍ വെടിയാനെനിക്കായെങ്കില്‍

എന്നു ഞാന്‍ നിര്‍വാണം പൂകിയേനെ

കണ്ണെത്തും കോണിലെനിക്കെത്താനാകാതെ

ആശിച്ചതൊന്നിനും ആവതുമില്ലാതെ

എനിക്കെത്രനാളിനിയിങ്ങനെ ശയ്യയില്‍

കാലനിറഭേദങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതം

പാറിപ്പറക്കുന്ന ശലഭത്തിനെപ്പോല്‍

ആടിത്തിമിര്‍ത്തു ഞാനൊരുനാളിലീ ഭൂവില്‍

ചിറകറ്റു വീണൊരു പുഴുവായി മാറുവാന്‍

നിമിഷങ്ങള്‍ പോലുമെടുത്തില്ലെന്നറിവുഞാന്‍

അറിയുന്നു; കാണുന്നു കണ്മുന്നിലേവതും

ആവില്ലെനിക്കതു നിങ്ങളോടോതുവാന്‍

പ്രകടമാം ഭാവഭേദങ്ങളെനിക്കനിക്കന്യം

ഭാഷകള്‍ എന്‍ മുന്നില്‍ നിസ്സഹായര്‍

നാമെല്ലാമൊന്നിച്ചാസ്വദിച്ചൊരാ നാളുകള്‍

ഓര്‍മ്മകളിലെന്നുമെനിക്കു സ്വന്തം

അതിലെന്നുമെന്‍ കൂടെ നിങ്ങളെല്ലാവരും

കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്‍ പുനര്‍ജന്മം പോലെ

നിറമുള്ളോരോര്‍മ്മതന്‍ സ്വപ്നക്കൂടൊരുക്കി ഞാന്‍

നിനവുകളോരോന്നായ് നെയ്തു കൂട്ടാം

ഒരുനാളിലെപ്പോഴോ മരണം വരുംവരെ

മൌനത്തിന്‍ ഭാഷയില്‍ സംവദിക്കാം.

എന്നോ ഒരുനിമിഷത്തിന്റെ തോന്നലില്‍ ചെയ്തു പോയ തെറ്റിനു പകരമായ്

ഒന്നും ആരോടും പറയാന്‍ ആകാതെ ഒന്നിനും ആകാതെ ഇന്നും നാലു ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ജീവിക്കുന്ന എന്റെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരിക്കു വേണ്ടി...... ആയിരം കാതങ്ങള്‍ അകലെ ആണെങ്കിലും നിന്റെ മനസ്സ് വായിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്നു...നിനക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാന്‍ എനിക്കായെങ്കില്‍..... അതേ ഇന്ന് എനിക്കു കഴിയൂ‍....

ആദ്യപ്രണയം

2007-12-09T17:27:00.000+04:00

മയില്‍പീലിത്തുണ്ട് പോല്‍ രഹസ്യമായ് സൂക്ഷിച്ച പ്രണയം

മഴവില്ലു പോല്‍ നിറവാര്‍ന്നൊരെന്‍ ആദ്യ പ്രണയം

ആരോരുമറിയാതെ നീ പോലുമറിയാതെ

ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ സുഖമാര്‍ന്ന നോവുപോലെന്‍ പ്രണയം

നോട്ടുപുസ്തകത്താ‍ളില്‍ കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ട പ്രണയക്കുറിപ്പുകള്‍

മുറിവേറ്റ കിളി പോലെ പിടയുന്ന മനസ്സുമായ്

ശ്രമിച്ചേറെയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല നല്‍കുവാന്‍

ഒരിക്കലും നല്‍കാന്‍ കഴിയാതെ പോയൊരെന്‍ മനസ്സുപോലെ

ഇന്നും ശേഷിപ്പൂ ഒരുപാടക്ഷരത്തെറ്റുകള്‍ക്കിടയിലും

തെളിവോടെ നില്‍ക്കുമൊരാത്മാവിന്‍ കുറിപ്പുകള്‍

ഒരുനാളില്‍ അഞ്ജാതസുന്ദരനയനങ്ങളെന്നു നീ

ആരെ കുറിച്ചോ വാചാലനാകവേ

നിറകണ്ണാല്‍ ചിരിച്ചതെല്ലാം മറച്ചതും

പിന്നെയതെല്ലാം മറന്നെന്നു നടിച്ചതും

ഇന്നലെയെന്നപോല്‍ ഞാനിന്നുമോര്‍ക്കുന്നു

എല്ലാം മായ്ക്കുന്ന കാലത്തിന്‍ കൈകള്‍ക്ക്

കഴിയാതെ പോയവയ്ക്കിടയിലിന്നും

കാലപ്പഴക്കത്താല്‍ നിറം മങ്ങിപ്പോകാതെ

ആദ്യപ്രണയത്തിന്‍ ഒര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍

പ്രവാസവും സ്വപ്നഭൂമിയും

2007-12-09T10:28:00.000+04:00

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോട് കണ്ണീരില്‍ കുതിര്‍ന്ന യാത്രാമൊഴി

ആകാശയാത്രയുടെ മോഹനസ്വപ്നവുമായി അല്പനേരം ഭൂമിയില്‍

ആയിരം കൌതുകങ്ങളുമായി ആകാശചിറകില്‍ പറക്കാന്‍

വിരസത മാത്രം സമ്മാനിച്ചതിന്റെ പരാതി ആരോടു പറയാന്‍

സ്വപ്നഭൂമിയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങുന്ന നിമിഷം

മനസ്സില്‍ അതിരില്ലാ പ്രതീക്ഷകളുടെ വേലിയേറ്റം

ആദ്യകാല്‍ വെയ്പ് ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണലാരണ്യത്തില്‍

മനസ്സാദ്യം പൊള്ളി; ഞാന്‍ ആശിച്ചതിങ്ങനെയോ

തൊഴിലന്വേഷണങ്ങളുടെ ദിനരാത്രങ്ങള്‍

അനന്തമാം മരുഭൂമി പോലെ നീളുന്നയാത്രകള്‍

അര്‍ഥശൂന്യമായ അഭിമുഖപരീക്ഷകള്‍...

വിലകുറഞ്ഞ വിലപേശലുകള്‍ക്കൊടുവില്‍

കരാറില്‍ നല്‍കി പണയമായ് രണ്ടുവര്‍ഷങ്ങളും

സ്വപ്നഭൂമിതന്‍ മറുമുഖം, യാന്ത്രികമാം ജീവിതം

മണലാരണ്യത്തിന്റെ ചൂടില്‍ മനസ്സില്‍ തുലാവര്‍ഷം മറയുന്നു

മരംകോച്ചുന്ന തണുപ്പില്‍ അമ്മതന്‍ മാറിലെ ചൂടിനായ് കൊതിച്ചു

സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് പോലും സമയം കല്‍പ്പിച്ച് ഞാനും കഴിയുന്നു...

ലക്ഷങ്ങളിലൊന്നാം പ്രവാസിയായി.

ജനനത്തിനും മുന്നേ ഒരു മരണം

2007-12-06T12:22:00.000+04:00

സിരകളിലൂടെ മരുന്നുകള്‍ പ്രവഹിക്കുകയാണ്

മയക്കം എന്നെ തേടിയെത്തുന്നു...

ഉണരുമ്പോള്‍ നീ എന്നെ വിട്ടകന്നിട്ടുണ്ടാകും

നമ്മള്‍ ആശിക്കാത്ത വേര്‍പാട്

നിന്റെ പാല്‍ പുഞ്ചിരി എനിക്ക് കാണാം

ആര്‍ദ്രമായി എനിക്ക് നിന്നെ തലോടാം

കാലം എന്ന ഇന്ദ്രജാലക്കാരന്‍ വന്നെത്തും

ഞാന്‍ നിന്നെ മറന്നേക്കും...നിനക്കാവില്ല...

നീ കാലത്തിനും അതീതനാകും...

മരണം മണക്കുന്ന മുറിയില്‍

ഓര്‍മ്മകള്‍ അരിച്ചിറങ്ങുന്നു

അബോധാവസ്ഥയുടെ ഇങ്ങേയറ്റം

പിറവിക്കു പിന്നാലെയെന്നപോല്‍ നീ കരയുന്നു...

ഞാന്‍ അറിയുന്നു നിന്‍ രോദനം മരണത്തിനു മുന്നേയെന്നും

മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും മുറിപ്പാട് മാത്രം തന്നു

നീ എനിക്കു മുന്നേ നടന്നു...

അവിടെ നിനക്കു സസുഖം വാഴാം

കൊത്തിനുറുക്കപ്പെട്ട ശരീരം നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ലെങ്കില്‍

രക്തം കിനിയുന്ന മുറിപ്പാടുമായി ഞാന്‍ മാത്രം

മരവിച്ച മനസ്സും മുറിവേറ്റ ശരീരവും

ജനിക്കാതെ മരിച്ച മകനായി നീ ജീവിക്കും എന്റെ മനസ്സില്‍

കാലം ഇന്ദ്രജാലം കാട്ടും നാള്‍ വരെ.......

നിന്നെ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു

2007-12-05T16:05:00.000+04:00

നിന്നെ അറിയാന്‍ നിന്റെ സ്നേഹം അറിയാന്‍.......

ഞാന്‍ ഏറെ വൈകിയെന്നോ....

അറിയാതെ പോയതല്ലെന്ന് ഞാന്‍

എങ്ങിനെ നിന്നോട് പറയാന്‍....

നിന്റെ സ്നേഹത്തിനും ആഴമേറും

നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഞന്‍ അറിഞ്ഞിടേണം

എന്തെന്നാല്‍ എന്നേക്കാള്‍

നിന്നെ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു.

ഒരു ദുരാഗ്രഹം...

2007-08-01T10:23:00.000+04:00

പ്രളയമേ നിനക്കെന്നെ പ്രണയിക്കാമോ?
സര്‍വ്വവും നിന്നാല്‍ മൂടപ്പെട്ടതിന്‍ മുകളിലായ്
നീയും ഞാനും മാത്രം.......
ബന്ധനങ്ങള്‍ ഏതുമില്ലാതിങ്ങനെ ഒഴുകി നടക്കാന്‍...
ഒരു കടലാസുതോണിയതിന്‍ ലാഘവത്തില്‍...

ഒടുവില്‍ രാവൊന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞതിന്‍ പിറ്റേന്ന്
തിരികെ വരുമെന്ന് കള്ളം ചൊല്ലി
അകന്നു പോകും കാമുകനെ പോലെ
നീയും പോകണം...കൂടെ കൂട്ടണമെന്‍
ഭൂതവര്‍ത്തമാന കാലങ്ങളെ....
ഭാവി ഒന്നുമാത്രം മതിയെനിക്കിനിയീ
ജീവിതസത്യമറിഞ്ഞീടുവാന്‍....

പൊയ്മുഖങ്ങള്‍

2007-07-30T14:05:00.000+04:00

പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം കണ്‍ടു,
അവ പൊയ്മുഖമെന്നതും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു,
എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചപ്പോഴൊക്കെയും
പിന്നില്‍ അമരുന്ന പല്ലുകളും കണ്ടു,
പൊയ്മുഖമെന്നു മനം നൊന്ത നേരത്ത്
പൊയ്പല്ലുകള്‍ താഴെ വീണുടയുന്നതും കണ്ടു
അസത്യമേ നിനക്കു സത്യത്തെ നോക്കി ചിരിക്കാന്‍

പൊയ്പല്ലുകളെന്നതറിഞ്ഞു ചിരിക്കവേ

അറിയാതെ ഞാനും ചോദിച്ചുപോകുന്നു

സത്യമെന്നതീ ലോകം മറന്നുവോ??

പ്രണയമേ.... ഞാനും

2007-06-12T15:35:00.000+04:00

പ്രണയമേ.... നിന്റെ മോഹങ്ങളെന്നെ
സ്വപ്നാടകയാക്കി....

നിന്റെ മൌനം എന്നെയോ
എകാന്തതടവിലാക്കി....

മാധുര്യമേറും നിന്റെ ഈ പുഞ്ചിരി
എന്നിലെ കാമനകളുണര്‍ത്തുന്നു...

നിന്നിലെ കേവലഭാവഭേദങ്ങള്‍ എന്നിലും
പ്രതിഫലിക്കുന്നു...

നിന്നെ അറിയാന്‍... നിന്നില്‍ ചേരാന്‍....
ഞാനിന്നേറെ കൊതിച്ചീടുന്നു

മരണമൊഴി

2007-06-09T11:00:00.000+04:00

ഇനി ഏറെ നേരമില്ലെന്നുടെ ജീവിത-

ഘടികാര ചക്രം നിലച്ചിടുവാന്‍,

ഈ നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിലെന്‍ മാറാപ്പില്‍

ശിഥിലബന്ധങ്ങള്‍ തന്‍ മുറിപ്പാടു മാത്രം

ചിതലരിച്ചെന്നുടെ മോഹങ്ങളൊക്കെയും

മറവിയാം മറയിലൊതുക്കി വെച്ചു

ഇനിയെത്ര നേരമെന്നാലും മനസ്സില്‍ ഞാന്‍

വിടചൊല്ലി മുന്നേ അകന്നിരുന്നു

ഒന്നുമിനിയില്ലെനിക്കീ ജീവയാത്രയില്‍

നേടുവാനും ത്യജിച്ചീടുവാനും

ഇനിയല്പനേരം എനിക്കെന്തിനോ

ഈ ശാന്തിതന്‍ തീരത്തലഞ്ഞീടുവാന്‍

ബലിതര്‍പ്പണം ചെയ്തു ഈറനുടുത്തു ഞാന്‍

ഭൂമിതന്‍ ഗര്‍ഭത്തില്‍ മയങ്ങിടട്ടെ

നഷ്ട്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍

2007-06-02T16:12:00.000+04:00

നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍‍ടെ ഭാരവും പേറി ഞാന്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെ നേരമായി. എങ്ങോട്ടു പോകണമെന്നോ, എവിടെ എത്തിയെന്നോ എനിക്കറിയില്ല. ഒന്നു മാത്രം അറിയാം. ഞാന്‍ ആരുടെ കാലടികള്‍ പിന്തുടര്‍ന്നോ... ഇപ്പൊള്‍ എന്നെ നയിക്കാന്‍ ആ കാലടികള്‍ ഇല്ല. ഈ യാത്രയില്‍ എവിടെയോ വെച്ച് ഞാന്‍ ഏകയായി. കൂരിരുട്ട് നിറഞ്ഞ വഴികള്‍ പിന്നിട്ടു ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തി. എന്തിനാണ് ഞാന്‍ ഈ യാത്ര തുടങ്ങിയത്????? ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വപ്ന ലോകത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര ആയിരുന്നു ഇത്. സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സും അതില്‍ നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി ഞാന്‍ ഈ യാത്ര തുടങ്ങി. പക്ഷെ..... ഇപ്പോള്‍ നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളും നിരാശയും മാത്രം. എങ്കിലും ഞാ‍ന്‍ നടക്കുകയാണ്. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിരി വെട്ടമെങ്കിലും തെളിയും എന്ന സ്വപ്നവുമായി...............